Gdy Keita Takahashi, autor Katamari Damacy i We Love Katamari, trzyma pieczę nad grą, to masz pewność, że nie będzie tam nic typowego. Gdzieś tam to turlanie kuli ustawiło poprzeczkę na tyle wysoko, że widząc grę przedstawiającą losy chłopca o budowie ciała litery T, oczekujesz pokracznego charakteru i czystej rozrywki z tego płynącej. Wczoraj gra trafiła (z poślizgiem) na Nintendo Switch i… Zacznijmy od fundamentów - To a T to gra przygodowa z naciskiem na młodszych graczy. Będziesz miał możliwość chodzenia chłopcem po mapie miasta, ale aktywności będą dość ograniczone. Od przygotowań do wyjścia, przez lekcje w szkole, na kupowaniu kanapek od wielkiej żyrafy kończąc. To gra z atmosferą porannych bajek dla dzieci. Ma wesołą muzykę, ale przedstawia już niekoniecznie usłaną różami historię. Jeśli ktoś jest inny, to od razu ma problem. Nasz chłopiec (przeze mnie nazwany domyślnie “chłopcem”) jest ograniczony ruchowo, co oczywiście ściąga uwagę szkolnych… oprychów? Angielskie słowo bully powinno rozjaśnić perspektywę w pełni. To oczywiście rodzi komplikacje z samopoczuciem i nadaje nieco bardziej ponurego tonu, ale nigdy na tyle, żeby zdołować - gdy historia dobiegnie do końca, to masz klarowny morał. I tu już mogę zacząć swoje problemy do tej gry, ale poświęćmy jeszcze chwilę gameplayowi, który głównie obiecuje, zajawia, ale finalnie nie dostarcza. Momentami przypomina to visual novelkę, gdzie przedzierasz się przez kolejne dialogi. Jak już aktywność Cię jakaś zaszczyci, to będzie ona przedstawiać jego wadę postawy w sposób humorystyczny (ma to sprawiać delikatny dyskomfort nawet za kontrolerem) lub pójdzie po linii najmniejszego oporu w QTE itp.
Szczerze? Mało! Jak na twórcę Katamari, to wręcz bardzo mało i bardzo nijako. Przypomina to projekt tych konkursów deweloperów na stworzenie projektu gry w X min. To wszystko zaledwie skrobie podłogę, co też stara się jakoby tłumaczyć swoim dziecięcym targetem. Tyle że dzisiejsze dzieci, mocno zaznajomione z technologią i chowające się w bardzo prężnie działających czasach, strzelają headshoty przez pół mapy w jakimś Fortnite. To a T zaczyna więc być pozycjonowane dla odbiorcy, który nie istnieje. Może w Japonii, ale w Polsce wątpię. Oczekiwałem kreatywnego podejścia, jakiejś komplikacji w przedostawaniu się na teren X, który wymagałby lawirowania tą ludzką literką T między przeszkodami. Są tego jakieś minimalne zalążki, ale to wszystko tło. Trzeci plan. Absolutnie niemający nic do powiedzenia na przestrzeni całej produkcji. W zasadzie, gdyby on był normalnym chłopcem, bez możliwości unoszenia się w powietrzu (wykorzystuje swoją konstrukcję!), to niewiele by się zmieniło w tej opowieści.
To a T to gra z chwytliwym motywem przewodnim i chcąca podjąć temat akceptacji. Szczytny, rozumiem, ale niekoniecznie opowiedziany w ciekawej grze. Całość szybko zaczyna nudzić, dłużyć się, a trwa około 4-5h (...a to sztuka w tym czasie) i nie daje absolutnie żadnej podstawy na powtórkę. Z jednej strony rozumiałbym to pod kątem tych maluczkich, ale wtedy uzbrójcie to w voice acting, którego tu brakuje, bo postacie bełkocą. Tyle naszego, że mały pies nie odstawia Pana na krok, a i dostaje swoje przysłowiowe 5 min. Trochę mało.
Dziękujemy za klucz do recenzji firmie popagenda
Plusy:
Chwytliwy motyw przewodni - którym się zachłysnęli, puszczając nieustannie w formacie epizodycznym
Pies - po prostu
Minusy:
Bardzo nijaka pod kątem gameplayu - w zasadzie nie oferuje tu nic poza pokracznością w sterowaniu i jego okazjonalnie humorystycznym tonem
Krótka, bez podstaw na powtórkę i potrafi wynudzić bardzo mocno opierając się na dialogach
Moim zdaniem robiona pod odbiorcę, który nie istnieje
