Recenzja Tanuki: Pon’s Summer na Nintendo Switch 2

Zbliża się wielki festiwal w świątyni Tanuki. Celebracja, która stanowiła ważny punkt dla tej wioski. I choć wydaje się już melodią przeszłości, to Bóstwa nakazują powtórzenie imprezy. Problem w tym, że za gospodarza przez ostatnie lata robił tu Pon. Sympatyczny bohater gry, który niekoniecznie nadawał się do dojrzałego zadania, jakie mu powierzono.

Tanuki: Pon’s Summer to gra z gatunku cozy, która krzyżuje spokojne życie w Japonii z efektowną jazdą na BMX. Pon, jak przystało na leniwego szopa! tanukiego, spędzał większość dni na graniu w gry i jedzeniu. Chłop nie robił absolutnie nic! Zapuścił całą świątynię, o którą miał dbać. Brama tori jest zawalona, wszystkie kluczowe elementy świętego miejsca w zgliszczach. Bóstwo nie jest zadowolone. Nie dowierza, że ktoś mógł tak zaniechać jakiekolwiek obowiązki. Ale taki jest Pon. Ustalmy na starcie - to on jest odpowiedzialny za sukces tej gry. Nieporadny, niechętny do pracy, ale wizerunkowo pocieszna słodycz. Jego mimika często wystarcza, żeby rozładować atmosferę.

Bóstwo jednak pozostaje nieugięte, a impreza odbyć się musi. To sprowadza nas na tor głównej kampanii, która zakłada odbudowę tego miejsca w określonym czasie - tu spokojnie, to nie wyścig z czasem, a po prostu forma wyrazu. Mowa tu o czterech letnich tygodniach, które Pon spędzi na najbardziej abstrakcyjnej rzeczy dla siebie - pracy!! 

Trzeba zebrać środki, a lokalna poczta nie wyrabia z paczkami. Umiejętności na rowerze Pona wydają się idealnym uzupełnieniem ich braków. Każdy dzień to seria przesyłek do rozwiezienia. Pokonujemy drogę od świątyni do roboty, podejmujemy paczki umieszczając je w Tetrisowej formie w ograniczonym ekwipunku i ruszamy do kolejnych znaczników.

Tu przesyłki rozbiją się na dwie zasadnicze różnice - te, które wręczamy i zapominamy i te, które przybliżają nas do mieszkańców i wymuszają jakąś dodatkową pomoc. W języku gry to seria mini-gier. Prostych, zakładających wciskanie odpowiednich przycisków w formie niekoniecznie Quick-Time Eventów. Tam tkwi mała różnorodność serwowana przez ten tytuł. Od zawodów sumo po bycie barmanem. Wszystko, co mogli wprowadzić w prostej formie, to wprowadzili - tak, łowienie też jest! Dopiszcie do tego dekorowanie odbudowywanej świątyni - nie w formie Animal Crossing, a czegoś znacznie prostszego, a dostaniecie cały zestaw cozy-oczywistości.

Jazda na BMX, którą specjalnie zostawiłem na sam koniec, to seria prostych trików i obowiązkowy środek poruszania się po wiosce. I jeśli gdzieś twórcy Denkiworks nie dowieźli, to właśnie tam. Nie czepiam się miałkości zadań pobocznych, bo od gier tego typu nie oczekuje wiele. Mam problem ze sterowaniem, które oferuje dwa modele jazdy i żaden nie jest dobry. To sztuka! Da się do domyślnego w miarę dostosować, ale to nie zmienia faktu, że powinni tu wykorzystać coś bliższego grom wyścigowym, a nie coś kompletnie swojego - analog do przodu, żeby jechać, ale już hamowanie ZL itp. Działa średnio. Ma jeszcze jeden bardzo śmierdzący GPS, który wygląda, jak na załączonym obrazku. “Wolverine’owe” zmysły, które szpecą trasę zamiast klarownej linii na minimapie - głupia decyzja, wygląda źle.

Dla jednych rzecz absolutnie niegrywalna, dla innych - złoto? Jeśli ktoś akceptuje gry cozy, to trudno mi sobie wyobrazić, żeby miał nie polubić się z Ponem i jego problemami. To tak udana postać, a wszystkiemu towarzyszą polskie napisy, co na pewno ułatwi obcowanie z grą najmłodszych. Nie jestem targetem tej gry. Nie mój klimat, nie mój styl rozgrywki, nie mój tanuki, ale nawet ja jestem w stanie dostrzec w tym urok. Cozy-oczywistości na garbie tanukiego. To tutejsze wakacje. I pewnie nie jest to dla mnie gra 7/10, czyli coś, do czego odsyłam każdego, ale trzeba oddać twórcom to, że ze swoich założeń wyszli prawie bez szwanku. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy