Recenzja Kingdom of Night na Nintendo Switch

Szkolny klimat, polowanie na demony, piksele i mroczna atmosfera. Kingdom of Night to próbujący ugryźć magię Stranger Things aRPG, w którym spróbujesz uratować swoje miasteczko z objęć zła. Produkt intrygujący… który przeklęli wszyscy chwalący/promujący. 

Gra studia Friends of Safety to bez wątpienia produkt pełen uroku. Klimatu, który prowadzi nas na nieco He-Manową drogę, w której prosty chłopak stanie się wielkim bohaterem. John, bo tak domyślnie brzmi jego imię, budzi się przy niepokojących dźwiękach u sąsiada. Przekroczenie progu drzwi wrzuca go na kurs kolizyjny z demonami. Szybko przekona się, że magia i mroczne rytuały funkcjonują w tym świecie i tylko on może pomóc.

Z gameplayowego punktu widzenia to wspomniane aRPG, przy którym najwięcej opinii brzmi następująco: “połączenie Stranger Things z Diablo”. O ile z pierwszym trudno polemizować, bo ta szkolna/nastoletnia polewa małej mieściny lat 80 razi po oczach od startu, tak to drugie jest mocno przestrzelone. Diablo to aRPG/hack'n'slash, którego rdzeniem jest budowa builda. Rośnięcie w siłę naszej postaci, która tworzy coraz bardziej niszczycielskie kombinacje. Drzewko rozwoju takich gier to ważny/główny filar całości i powód do rozsądnego wydawania punktów doświadczenia. W Kingdom of Night drzewko doświadczenia to… jedna linia prosta. Banalny wybór kolejnego pakietu wzrostu statystyk.

Wszystko w ramach pięciu dostępnych klas postaci: trzy preferujące walkę w zwarciu jak Rycerz, Barbarzyńca i Łotrzyk, oraz dwie magiczne Nekromanta i Czarodziej. Decydując się na jedną z nich, po kilku godzinach osiągniesz możliwość sięgnięcia po drugą, alternatywną, ale nie zmienia to zbyt wiele. To nie jest element, do którego będziesz uparcie dążył, a po prostu dodatek, który wypadało oddać graczom, ale później nikt nie wiedział, jak go należycie wykorzystać.

Wszystko przez ubogość systemu walki, który stoi w centrum zamieszania. Nie jest to model nadający się na kilkunastogodzinną przygodę. Proste ciosy, uniki - wszystko fundamentalne, nijakie i nie skore do zmian. Tak jak walczyłem z pierwszymi przeciwnikami (którzy notabene nie stanowili żadnego realnego zagrożenia), tak samo wybijałem ich pod koniec. I to tych samych. Inną bronią, to oczywiste, ale bądźmy poważni. Rycerz blokuje, Barbarzyńca tankuje, a Łotrzyk ma łatwość uników i schodzenia za plecy. Tępienie demonów ma swoje granice, a Kingdom of Night bardzo szybko zacznie je stawiać. Po kilku godzinach zacznie to łapać poważną zadyszkę.

Oddam jednak twórcom to, że wiedzieli, jak podjąć walkę z nijakością tego systemu walki. W grze jest możliwość lokalnej kooperacji. Ta będzie zakładać trzymanie się razem, nie da przesadnej swobody, ale nie da się ukryć, że jest to trafny patent na przytrzymanie nas przed ekranem. Bo z kimś.

Delikatną różnorodność może też przynieść system rzucania czarów, który wymaga od nas zapamiętywania kombinacji. Podstawowe kryją się pod jednym przyciskiem, ale te bardziej złożone stoją za kilkoma wciśniętymi w odpowiedniej kolejności. Nie to, że jest to jakoś przesadnie złożone, czy innowacyjne (a i też szybko spotka się ze ścianą systemowych ograniczeń), ale widać, że twórcy tej magicznej polewie poświęcili zdecydowanie więcej czasu. Masz mieć poczucie, że trzeba faktycznie zrobić coś ekstra, żeby skorzystać z potężniejszych zaklęć.
 
Kingdom of Night to w 50% dość żmudna walka, a o reszcie stanowi szeroko pojęta eksploracja. Rozmowy z mieszkańcami, zadania poboczne, okazjonalne zagadki. Przemierzać tu będziemy jedno miasteczko, które podzielone zostało na biomy. Przy tym klimacie, który gra udanie ugryzła, to paradoksalnie może być ta ładniejsza/lepsza strona całości.

I znam dzisiejsze czasy gamingu. Wiem, że ta gra znajdzie swoich zwolenników, bo jej klimat i piksele będą ciepłym okładem na serca wielu. To często wystarczy. Sam nie twierdzę, że to produkt pozbawiony pozytywnych cech, ale to bezpieczna gra środka, a nie hit, który niesłusznie byłby pomijany - dość powiedzieć, że pomimo pozytywnych ocen na PC-Steam, to w peaku bawiło się tym 167 osób. Wymowne. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy