Recenzja Moomin: Midsummer Madness na Nintendo Switch 2

Muminki kontynuują gamingową ekspansje. Regularnie dostajemy kolejne pozycje z Doliny, choć tym razem nie jest to gra Hyper Games, która przypominałaby przygodę Włóczykija lub Ciepło Zimy. A wraz ze zmianą studia dowodzącego (tym razem jest to Crossbridge Games) doszło do zmian gatunkowych. 

Midsummer Madness jest oparty na klasycznej książce Tove Janssona, w której dochodzi do wielkiej powodzi. Muminek i Mała Mi muszą pomóc reszcie gromady przetrwać w tym trudnym okresie, co w grze objawia się jako klasyczny point & click. Przygodówka, która przede wszystkim rzuca wyzwanie najmłodszym.

Konstrukcja gry zakłada ciąg kilku rozdziałów, które ograniczają nam pole manewru i listę dostępnych przedmiotów. Taka skondensowana forma sprawia, że trudno się pogubić, a kombinacje łączenia rzeczy w ekwipunku zawsze będą ograniczone. Innymi słowy - jest łatwo, bo ma być łatwo. To spokojna, relaksująca pozycja, której bliżej do wyzwania spostrzegawczości niżeli łamania głowy problemem do rozwiązania.

Muminek i Mała Mi mają swoje predyspozycje, więc część zagadek będzie wymagać od nas podmiany postaci głównej. Największa różnorodność przyjdzie jednak w formie odskoczni od stałego (point & clickowego) rzutu kamery, na odrębną planszę stanowiącą oddzielną zagadkę - tak jak na screenie montowanie statku, łącząc dostępne przedmioty w brakujące części.

I nie, nie określam tego jako zbawienie dla tej gry, ale chciałem powiedzieć, że zrobili… coś. Cokolwiek, bo cała reszta jest wykonana na autopilocie! Każdy rozdział to zbieractwo konkretnych przedmiotów, których otrzymanie będzie się wiązać z wykorzystaniem X - gdzie X to przedmiot z innego miejsca lub połączenie kilku posiadanych. Jest to ładne, tyle im oddajmy, ale jako przygodówka piekielnie nijakie. Rozumiem targetowanie pod konkretnych odbiorców, ale przecież te najlepsze przygodówki wcale nie odwracają się od młodocianych detektywów. Jestem zwolennikiem dobrych gier, które bawią wszystkich, a nie tych, które mają bawić tylko grupę docelową. 

Szczególnie że ta grupa docelowa w naszym kraju nie dostała polskiego języka. I tu moja największa obawa, że rodzice wiedzący o sympatycznych Muminach, w które lubi grać ich pociecha, popełnią błąd zakupowy decydując się na Midsummer Madness. W środku nie będzie to ta sama przygoda, a nawet literek w rodzimym języku zabraknie. Słabo!

Tym słabiej, gdy pomyślimy, jak nisko zawieszonym owocem było takie tłumaczenie. Gra jest niewielkich rozmiarów. Około 3h wystarczy, żeby przejść całość... i nie mieć absolutnie żadnych potrzeb na powrót. U mnie nuda była wyczuwalna już po kilkunastu minutach i z oceną to była przede wszystkim walka pod tytułem "to nie jest gra dla Ciebie". I pomimo tego - widzę tu design i Muminki. Nic więcej. Gra, która w latach świetności pełniaków dodawanych do gazet, debiutowałaby w takiej formie. I to niekoniecznie w najbardziej poczytnych czasopismach.

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy