Recenzja Shrek 2 Remastered na Nintendo Switch 2

W 2004 roku, czyli w tym samym, gdy na ekranach kin pojawił się pełnometrażowy film, Activision we współpracy z DreamWorks wydało grę Shrek 2. Trafiła ona na wszystkie ówczesne konsole, odwiedzając PC z poślizgiem jako Shrek 2: Team Action - bo istniała tam już inna gra o tym samym tytule. Dziś, 22 lata później, dostajemy Remaster od niezłomnego Aspyr. A jak to w ich przypadku bywa, to może oznaczać przywrócenie gry lub jej port przy minimalnym nakładzie sił - spoiler: tu też tak będzie!

Oryginalnie grę cechowało kooperacyjne zacięcie. Od początku dostawaliśmy do dyspozycji zestaw czterech postaci, mogąc przełączać się między nimi do woli w trakcie rozgrywki (w tzw. locie). Shrek, Fiona, Osioł, Ciastek, Kot w Butach, Wilk, Czerwony Kapturek - mniej więcej w tej puli będziemy się kręcić, luźno odtwarzając historię znaną z filmu. Przygoda do Zasiedmiogórogrodu i poznanie teściów nieco zaskoczonych wyborem córki. Sama fabuła jest tu jednak przekazywana głównie za sprawą książkowych przerywników między levelami i nikt nie szarpał się, by gameplayowo odtwarzać wszystkie pamiętne sceny.

Gameplay zamyka się bowiem w dwóch warstwach - walki z lekkim zabarwieniem zagadek (wykorzystywanie umiejętności poszczególnych postaci) oraz minigier. Te drugie zakładają zarówno jakieś luźne rywalizację między graczami, jak i chwile dla bohatera, który zmaga się z konkretnym, często wywracając schemat zadaniem. Fiona śpiewa, osioł lata (...gada też - pełen serwis), a Kot dostaje misję platformową. 

Sęk w tym, że pomimo wielkiej nostalgii, jaką wielu ma do tego tytułu… on nigdy nie był przesadnie dobry - mówimy tu o ocenach 6/10 i pobliskich. To prosta gra arcade’owa, z banalną strukturą walki, której jest tu za dużo, jak na jej poziom i wyjątkowość innych elementów. Tak jakby nawarstwili najwięcej tego, co było najprostsze do implementacji, a lepsze pomysły ograniczali do happeningu, który miał dolać nam trochę paliwa do szybko kurczącego się baku. Każda misja ma listę zadań do wykonania, które poza tymi czysto opcjonalnymi wykonujemy w liniowej formie. Zbierz X tego, otworzą się drzwi. Pokonaj tamtych, otworzą się kolejne. Schemat prosty, ale sprzedał gigantyczne miliony sztuk… których nawet w minimalnym procencie nie sprzeda ponownie.

Tamtejszą sprzedaż nakręcał film. To była część machiny marketingowej. Machiny, która dziś ledwo pamięta o Shreku, a jego próby powrotu raczej obśmiewa - zwiastun nowego filmu z nowym designem postaci przyjął się kiepko. Machiny, której nie pomaga samo Aspyr, wydając remaster szalenie bezpieczny. Mówimy tu o podrasowaniu tekstur i... odbębnieniu "świetnie" wykonanej roboty. Gameplay jest sztywny, kamera działa tak uroczo, jak za czasów PS2, polskim znakom czasami brakuje literek, a cutscenki, creme de la creme tej fuszery, nie zostały przeskalowane do pełnego ekranu, wyświetlając się nam w małym okienku… … … … Czy da się zrobić mniej? Momentami można się zastanawiać, czy to zasługuje na słowo Remaster w tytule.

Nędze tego wszystkiego dopełnia brak cross-playu. Jeśli gramy online, to tylko z innymi desperatami kolegami na tej samej platformie. Dziwne, bo to przecież nie jest tytuł, który miałby wstrząsnąć parametrami którejś z konsol. Ma też dodatek w postaci uciążliwej konieczności powiązania konta z serwerami Epic Games Store, co powinno dawać minimum od siebie i rozpoznawać bazę użytkowników ze wszystkich sprzętów. A jeśli tego nie robi, to po co powiązanie konta z EGS? 

Po co, to w sumie dobre pytanie w kontekście tego remastera. Wybaczcie ignorancję, rozumiem, że dla kogoś to mogła być obietnica fantastycznego powrotu do lat młodości, ale ta szczęśliwa przygoda do Zasiedmiogórogrodu liniami Aspyr nie będzie pełna uśmiechu i radości. Osioł w filmie pytał nieustannie czy daleko jeszcze? Daleko. Do dobrej gry bardzo daleko.

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy