Recenzja Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered na Nintendo Switch 2

W 2002 roku Atari wydało na GameCube grę traktującą o najpopularniejszym gadzie, który wychodzi z wody. Godzilla: Destroy All Monsters Melee, to fighter/bijatyka, gdzie wielkie kaiju wyjaśniają swój spór w centrum miasta, na pustkowiach i innych arenach, które odgrywają ważną rolę w przebiegu walki. Jutro, 3 listopada 2026 roku, wracamy do zremasterowanej wersji, którą po latach przygotowano we współpracy z oryginalnymi twórcami, Pipeworks Software.

Nowa wersja to oczywiście odświeżona oprawa graficzna, by wszystkie Godzille, King Ghidorah i inne Gigany (łącznie mamy 12 postaci) mogły zyskać na detalach. Nastawcie się jednak, że to remaster, więc wciąż nie będzie to najwyższa półka i wciąż będzie wyglądać to… nieco pokracznie i zabawnie. Ilekroć nie biłem się tymi wielkimi stworami, to nie mogłem zdjąć banana z twarzy, bo to trochę walka wielkimi nieporadnymi gigantami, które mają bardzo powolne ruchy. Takie właśnie jest Destroy All Monster Melee - to bijatyka imprezowa, a nie przyszły dominator nad Tekkenami tego świata.

Ruchy naszych podopiecznych są bardzo ograniczone. Nie mówimy tu o combosach i trudnych do wykonania specjalach, a odpowiednim timingu i kontroli przestrzeni. Powolne bestie kopią, wykorzystują swoje naturalne zdolności (jak ogon Godzilli), ale i rzucają niczym w wrestlingu. Chyba nie ma efektowniejszych technik niż taki rzut zakończony uderzeniem, a wszystko jest na wyciągnięcie ręki dla absolutnie każdego grającego. Niezależnie od stopnia zaawansowania. To jest tak uproszczone i wygładzone, że tylko dopisuje kolejne punkty na tabeli niepodważalnego uroku.

Błysku w oku zabraknie przy trybach rozgrywki, bo tu jest posucha imienia “2002 roku”, a nie nowoczesny standard z kampaniami pełnymi cutscenek. Za hasłem kampania stoi tryb Arcade, czyli szereg kolejnych pojedynków o rosnącym stopniu trudności. W tle rozgrywać się będzie opowiastka o kosmitach, ale to nic ponad prostą wymówkę do kolejnych pojedynków. Poza tym… spokój, bo niszczenie budynków na czas to żaden wielki tryb, choć warty podkreślenia jest nowy dodatek online’owego multiplayera, który na jakiś czas ułatwi tę kluczową, wieloosobową frajdę z siania zniszczenia - z racji wcześniejszego dostępu niewiele więcej mogę o nim powiedzieć.

I szczerze? To już. Prosta walka, gdzie tłuką się dwa potwory, a Ty czujesz, że nie potrzebujesz nic więcej. Zbierasz power-upy spadające na mapę, wykorzystujesz ewentualne strzały promieni energetycznych (jeden przycisk, nie żadne półkola), czy łapiesz za budynek, żeby cisnąć nim w przeciwnika. Gra odskocznia, ale bardzo sympatyczna - i to chyba też “sympatyczna” dlatego, że nie bardzo jest o czym tu pisać. Jej żywotność będzie mocno opierać się na chętnych w sieci. Jeśli masz gotowych ludzi w domu, to kilka wieczorów rozrywki zapewni. Z czasem pewnie jej mechaniczne ograniczenia zaczną wychodzić na wierzch, bo to przede wszystkim growa ciekawostka. Niewielka w 2002 roku, równie mała dzisiaj. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy