Recenzja Zero Parades: Director’s Cut na Nintendo Switch 2

Disco Elysium rozkochało w sobie świat. Gra RPG osadzona w mocno upolitycznionym świecie, bez tradycyjnej walki i z protagonistą budzącym się w pokoju, nie pamiętając nic, łącznie ze swoim imieniem. Twoim zadaniem było okiełznać powagę sytuacji, w której się znajdujesz, po drodze kształtując swój charakter, co miało przełożenie na dalsze wydarzenia, rozmowy, jak i testy przeprowadzane przez samą grę (RPGowe rzuty kością). Rzecz niebywale intrygująca, świetnie napisana, z cudownym klimatem i światem, który chciałeś zrozumieć. 

Studio ZA/UM wpisało się tym tytułem do galerii sław dzisiejszego gamingu, a ich kolejna produkcja obrała podobne tropy. Ktoś może nawet powiedzieć, że zbyt podobne. Zero Parades przyjmuje bardzo podobny styl artystyczny (czasem wręcz dający poczucie deja vu), założenia gameplay’owe, ale magia już nie ta sama. I jasne, to kwestia gustu, a i recenzowanie tego tytułu jest dość niewdzięcznym zajęciem - jego clou to odkrywanie świata, którego nie chcesz tu spoilerować, ale postaram się nakreślić, co nie zagrało i dlaczego tu nie będzie takiego Disco. Impreza odwołana.

Wyjście fabularne do Disco Elysium było fantastyczne. Biała karta, ale w książce pełnej sztywnych założeń i politycznych rozterek. Pisałeś swoją historię Harry’ego, choć on już sam coś namieszał. Chciałeś się o tym dowiedzieć. Każdy dialog to była świetnie napisana wymiana zdań, gdzie czekałeś na jakieś wnioski mogące kształtować jego przekonania jeszcze mocniej. To w tym był zawarty cały fun doświadczenia. Świetne udźwiękowienie głosów w Twojej głowie, ich cięty język, silne przekonania.

Zero Parades podchodzi do samego startu opowieści inaczej. Zamiast pisać po pustej kartce narzuca pewną formę współczucia. Wcielimy się tu w Hershel Wilk, która znana jest w swojej organizacji jako Cascade. To pod tym kryptonimem pięć lat wcześniej doprowadziła do tragedii, która prześladuje ją dzisiaj. Jest przegranym szpiegiem. Jednostką z mocnymi problemami natury psychicznej, która zostaje wysłana do miasta Portofiro, gdzie ma podjąć się tajemniczej misji mogącej naprawić jej reputację. Na miejscu jednak spotyka zmarłego partnera, a spisek polityczny zaczyna się zagęszczać.
 

I bynajmniej nie robi tego szybko ani tym bardziej ciekawie. Pod kątem stylu pisarskiego, to zdecydowanie niższa półka od Disco Elysium - a porównania są tu nieuniknione. Tam chłonąłem informacje, tu czułem, jakby początkowa narracja była mi narzucana. Trudno nie preferować tej białej karty Harry’ego, szczególnie że zaczęła tak idealnie pijana i sponiewierana przez dni poprzedzające. Tu zamiast amnezji i osobistego upadku miałem traumę po nieudanej operacji. Zamiast lokalnego morderstwa, międzynarodowy spisek.

Zero Parades na pewno starało się wyciągnąć wnioski po narzekających na Disco. Zaryzykuje stwierdzenie, że tekstu jest mniej, wypowiedzi są krótsze, a gra nieco minimalizuje swoje jestestwo jako “czytanki z kolejnymi ścianami tekstu”. Mniej w tym wypadku nie oznaczało jednak lepiej, bo tu całe nakreślenie tła wydarzeń nie było tak skuteczne, jak tam.

Zmiany doczekał się system zdrowia i morale, w których miejsce weszło zmęczenie, lęk i urojenia. Wciąż pozostają to liczniki, na które trzeba mieć baczenie i które należy regulować przedmiotami, ale nie mają one takich samych konsekwencji. Tam utrata paska oznaczała Game Over, tu niesie karę dla rozwoju postaci. Rozszerzenie całości do trzech wskaźników to też forma zasobu, którą możemy wykorzystać na swoją korzyść. Częściej zostaniemy postawieni przed pewnym rodzajem decyzyjności w tym aspekcie. Świadomej utraty na rzecz innych korzyści. To integralna część budowy postaci, a nie banalny pasek HP. Pewnie z pełną świadomością uznałbym to za bardziej intrygujący pomysł, gdyby nie wprowadzenie mechaniki Exertion. 

To nasza szansa na oszukanie losu. W Disco rzut to rzut - żyj z konsekwencjami lub oszukaj i wczytaj zapis (większość pewnie tak robiła i to nieuniknione dla takich gier). W Zero Parades możesz podnieść wspomniane wskaźniki (tu wzrost oznacza coraz bardziej negatywne konsekwencje - w Disco punkty były odejmowane) i dodać dodatkową kość do rzutu. To oczywiście mocno zwiększa Twoje szanse na powodzenie i… nie podoba mi się to. Czasami skill-checki wydawały mi się tak podboostowane, żeby gracz zawsze czuł potrzebę przemyślenia wspomnianego Exertion, więc nie jest też tak, że gładko bawiłoby się w świecie Zero Parades z kompletnym tego pominięciem. Może to moje widzimisię, nie neguję, ale jestem przekonany, że tych skill-checków jest znacznie więcej. Jakby u twórców był strach, że nie napiszą tego tak dobrze, a nie chcą kolejnych negatywnych opinii o tym samym (ściany tekstu). To błąd, bo osoby nieprzychylne nie zaakceptują takiej gry w tamtej, czy w tej “częściej testującej” formie.

Inna sprawa, że to te NIEUDANE rzuty kością dla Harrego w Disco, były tak samo ważne, a już na pewno milion razy zabawniejsze od tych zakończonych sukcesem. Te małe porażki to element tej gry i pewna forma uroku, której tu mi trochę brakowało. Oczywiście wciąż poniesiesz porażkę, ale powiedzmy sobie szczerze - Hershel to nie Harry.

A już na pewno nie da się jej słuchać! Kto odpowiadał za voice acting i czemu oddał główną bohaterkę, najczęściej słyszany przez gracza głos, w ręce kogoś tak sztucznie zblazowanego?! Tak jakby wypalenie tej agentki było jedynym wyznacznikiem specyfiki dobranego głosu. On jest męczący przy pierwszej wypowiedzi, a przetrwanie całej narracji z nią na pokładzie to czysta udręka. Disco Elysium było w tym aspekcie wręcz teatralne. Była tam bardzo duża różnorodność głosów postaci - tu czuję, że marne standardy Cascade przelały się na całą resztę. 

Dla nas pewnie ważną informacją, a dla wielu powodem odrzucenia gry, będzie brak polskiej wersji językowej. Nie ma napisów, które usprawniłyby czytanie i chyba nie ma też przesłanek, by takie miały się pojawić. I o ile nie jest to aż tak złożony język, jak było to w Disco (mówiłem - gorszy!), tak wciąż uważam to za rzecz niezbędną w takim tytule. 

Wersja na Switch 2 dojechała z udogodnieniami w postaci sterowania dotykowego, jak i wsparciem joy-conowej myszki, co dla wielu może być bardzo pomocne. Nie ma wielkich problemów bawić się tym również na samych analogach, bo i UI sprawia wrażenie lepiej dostosowanego do konsol względem tego, co reprezentowało sobą Disco - gdzie te konsole były raczej efektem nieoczekiwanego sukcesu. Okazjonalnie zauważymy doczytujące się tło, jakieś minimalne przycięcia ekranu, ale to drobnostki, które nie wpływają na odbiór. Większy żal można mieć o 30-fpsów, bo akurat Switch 2 radzi sobie z “60” przy o wiele bardziej wymagających tytułach - lenistwo twórców?

Zero Parades powstało dzięki Disco Elysium i to samo Disco Elysium jest jej przekleństwem. Powodem ciągłych porównań, z których tylko nieliczne rzeczy udało się ograć minimalnie lepiej. To przede wszystkim gorsza i mniej angażująca historia, a to duży problem dla czegoś, co zmusza nas do ciągłego czytania. Szkoda, że kłótnie w ekipie rozbiły ją na X części, a my nie będziemy kontynuować historii Revachol i dzielnicy Martinaise, które tak idealnie nas ugościły kilka lat temu. Teraz każdy próbuje stworzyć swoje Disco, ale może się okazać, że nikt nigdy tego nie odtworzy. Nic dwa razy się nie zdarza. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy