Recenzja Dog Man: Bark in Action na Nintendo Switch

Dog Man: Bark in Action to kontynuacja gry Mission Impawsible, która pojawiła się na Nintendo Switch pod koniec 2024 roku. Obie oczywiście bazują na popularnej serii komiksów z bohaterskim psem, którego geneza sięga ratunku policjanta i jego podopiecznego w sposób… niekoniecznie poprawny. Częściowo człowiek, częściowo pies, w całości stróż prawa!

Podobnie do poprzedniej gry, za jej stworzenie odpowiada studio Floor 84, które, tu bez zaskoczeń, przekopiowało assety z poprzedniej gry i zbudowało wokół nową historię. To platformówka dla najmłodszych, w której nigdy nie ma nic przesadnie trudnego przeskoczenia. Ma stanowić świetny start dla małoletnich, którzy mogą stawiać pierwsze kroki z gatunkiem. 

Podobnie do części pierwszej, Dog Man ma wsparcie swoich wiernych Supa-kumpli, którymi jest mały kot i robot. W jedynce objawiało się to głównie różnicami wielkości i skocznością, podczas gdy tutaj większy nacisk położono na specjalne umiejętności każdego z nich. W trakcie rozgrywki, w sposób naturalny dla progresowania, nasi bohaterowie zyskują nowe zdolności. Od kopania dołów psem aż po zmniejszanie obiektów przez kota, czy nawet podpalanie wybuchowych przeszkód. To dość znany schemat, gdy dana nam nowość jest wałkowana do znudzenia w trakcie kolejnych etapów, a potem stopniowo zaczyna usuwać się w cień dla innej.

Oprócz trójki postaci, między którymi przełączamy się dowolnie, zyskujemy przyjaciół specjalnych/okazjonalnych, którzy pomagają w określonych momentach. Takich delikwentów jest znacznie więcej, choć ich pomoc nie jest już tak znacząca. W zasadzie są tacy, którzy w moim odczuciu robią bardziej sztuczny tłum, niż faktycznie do czegoś się przydają. 

Gra składa się z kilku światów, a całość zajmuje około 4-6h. Nie jest przesadnie długa, bo i być nie może (dzieciaki mają tendencję się szybko nudzić), więc pochwalę ją za tempo każdego z leveli. Bardzo dynamicznie idzie je przeskakiwać i każdy ma znajdźki do odszukania (również niezbyt skomplikowane). I jasne, to standard, ale też nie zasłaniam oczu, jeśli ktoś dobrze wpisze się w target. 

W trakcie jednego świata dostaniecie walkę z mini-bossem, jak i bossem głównym, co często postawi naprzeciwko nas znacznie większą, choć wciąż wizualnie pocieszną, kreaturę. Same walki są… chyba jeszcze prostsze niż skakanie. Absolutnie nic nie próbuje nas zatrzymać, choć mówię to z perspektywy “lekko” starszego odbiorcy.

I dlatego trudno to realnie wycenić. Dla mnie produkt odskocznia. Rzecz, której bym nie polecał przez swoją banalną strukturą i brak wyzwania. Dla najmłodszych, tych najważniejszych recenzentów, to pewnie wystarczająca ilość kolorów i ulubionych postaci, żeby nie przejmować się ewentualnymi brakami w gameplayowej różnorodności, czy znikomą przydatnością niektórych patentów. Pewnie projekt ciut lepszy od Mission Impawsible, choć taki dodatek lokalnej kooperacji, gdzie drugi gracz przejmuje kontrolę nad czymś na wzór czapki z Mario Odyssey (czyli niby grasz, ale bardziej drugoplanowy być nie mogłeś), to można było sobie darować. Takie traktowanie “Playera 2” w platformówce tego kalibru to potwarz. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy