Moja relacja z grami cozy bywa burzliwa. Czasem docenię Discounty, a innym razem z miotaczem ognia wpadnę w sklep z Inkonbini. Wanderstop budził zainteresowanie stylem, wydawał się czymś świeżym, a i dostał wersję dedykowaną NSW2, co naturalnie skłaniało ku lepszej grafice. Efekt? Lista docenianych cozy gier pozostanie nienaruszona, a Wanderstop świata nie podbije. W zasadzie to już nie podbił i mogłem sobie darować takie odważne stwierdzenia, bo rok po premierze na PC potrafi się tym bawić kilkanaście osób. Są to osoby chcące poznać historię Alty. Dzielnej wojowniczki, która niszczyła wszystkich na arenie… do czasu. Jak w przypadku każdego z nas przychodzi okres wypalenia. Niezależnie, czy będzie to wiek, czy przetrenowanie, ciało Alty odmówiło posłuszeństwa. Zanim jednak głowa doszła do właściwych konkluzji, protagonistka była nastawiona na powrót do chwały. Postanowiła ruszyć w poszukiwaniu trenera, kończąc wycieńczona i bez możliwości podniesienia swojego miecza.
Tak trafia do miejsca, w którego centrum stoi herbaciarnia poczciwego Boro. To on wprowadza nas w tajniki parzenia herbaty, a każdy wybuch Alty sprawia, że wraca ona do punktu wyjścia - pada na ziemię i wraca ostatkiem sił do tytułowego Wanderstopa. To krzyżówka charakterów w świecie zbierania zasobów i późniejszego przygotowywania ciepłego napoju dla podróżnych. Jak znam graczy cozy, to są to osoby bardzo lubiące spokojne tempo i pewnego rodzaju dowolność w projektowaniu danego miejsca. Przywiązują się do swoich pokojów, domów i innych rzeczy, które pieczołowicie projektowali. Wanderstop to antyteza takich zagrywek. Gra, która choć daje Ci delikatną swobodę, to uczy, żeby się nie przywiązywać do rzeczy. Jeśli nazbierałeś czegoś więcej, to to stracisz. Jeśli coś odszukałeś, to nie umieszczając tego w konkretnym miejscu, też przepadnie bezpowrotnie. Dzieje się tak za każdym razem, gdy zmienia się tu pora roku. Wyczuwam mały strzał w kolano twórców, a raczej upartą chęć wciśnięcia swojego przekazu, nawet kosztem upodobań targetowanych graczy. Zresztą te przemyślenia Alty będą tu częste, a te filmowe próby ucieczki mnie szybko wymęczyły. Drugą odnogą gry miało być budowanie relacji z klientami. Są to osoby, które mogą znać Twoje wcześniejsze dokonania, ale i takie ze swoimi problemami. Taki motyw prosi się o pewnego rodzaju decyzyjność, jak i konsekwencje Twoich czynów. Choćby w minimalnym stopniu. Chciałbyś powrotu starego znajomego, żeby zobaczyć, co u niego słychać. Jak zmieniło się jego życie od ostatniej wizyty. W ten sposób budujemy przywiązanie. Tak do postaci drugoplanownych, jak i do samej Alty, która raczej jawi się jako postać antypatyczna. Tu niestety znów zdecydowano się na alternatywną ścieżkę. Taką, w której nikt do Ciebie nie wraca. Przepadają te znajomości na dobre, a i możliwość na rodzaj ich herbaty jest jedna. Nawet tu zabrano opcję pomyłki/sprawdzenia reakcji.
To gra tocząca się stricte wytyczoną ścieżką, która swoją drogą ględzi, że takie jest życie i nie zawsze domkniemy wszystkie wątki. Super, nikt się nie domyślił, a teraz możecie wrócić na ziemię i przypomnieć sobie, że robicie grę?Grę, która niekoniecznie potrafi zaczarować swoim gameplayem. Zbieranie zasobów i późniejsze przygotowanie to w końcu żadne novum. O ile samo robienie herbaty jest całkiem satysfakcjonujące i buduje pewne poczucie wewnętrznego spokoju, tak już sterowanie będzie wymagać pewnego rodzaju dostrojenia i niekoniecznie można je nazwać intuicyjnym.
Zamknę ten smutny wywód kwestią wersji na Switcha 2, która w ogóle nie nosi znamion nowożytnej konsoli. A że działa ona całkiem sprawnie, to zaczynam mieć obawy, że ta gra po prostu tak miała wyglądać. Jest barwnie, kolorowo, ale tekstury to tutaj działają wedle uznania. Poniższy krzaczek to nie jest efekt mojego szukania (dosłownie!) dziury w całym, a tendencja stała. Wanderstop to zmarnowany potencjał. Coś, co zapragnęło być czymś alternatywnym i finalnie ląduje w miejscu bez celu. Czemu miałbym się przejmować klientami, jak i tak nie spotkam ich więcej? Czemu miałbym myśleć nad herbatami, skoro i tak jest jedna, która pchnie wątek dalej? Czemu w ogóle miałbym się przejmować Altą? Cóż… może nie za dobra ta gra, ale i wygląda źle.
Dziękujemy za klucz do recenzji firmie PopAgenda
Plusy:
Parzenie herbaty to esencja tej gry, która faktycznie ma znamiona cozy gameplayu
Boro to pewnie ta ciepła postać, której wszyscy oczekują od takich gier
Minusy:
Fabularnie uzasadniania trywializacja, która marginalizuje nasz wpływ - stracisz swoje rzeczy, a klienci nigdy nie wrócą, żeby domknąć swoje wątki (powodów, żeby się przejmować czymkolwiek, co tu się dzieje - brak)
Przekaz jest tu ważniejszy od gameplayu, który mógłby mieć bardziej intuicyjne sterowanie
