Recenzja The Merlies a Nintendo Switch

The Merlies to grupa ptaków, która straciła dom, a sztorm rozrzucił ich po całej okolicy. Twoim zadaniem w grze będzie odbudowa ich miejsca na ziemi i zebranie gromadki do kupy, co daje nam grę nazwaną przez samych twórców wholesomevanią. Wholesome games to inne określenie na gier cozy, które charakteryzują się pozytywnymi emocjami, spokojem, brakiem agresji czy kary.

Mamy więc do czynienia z grą eksploracyjną. Gdzie będziesz powoli odkrywał kolejne porcje mapy, jak i znajdował następnych Merlie do pomocy. Ci najczęściej sami powędrują do nowego domu, gdzie zaczną mieć swoje roszczenia dotyczące dalszego sensu ich funkcjonowania w społeczeństwie. Potrzebna im będzie jakaś robota, która może wiązać się z nauczeniem cię nowych, przydatnych umiejętności. 

Tropy metroidvaniowe są więc oczywiste i tak przede wszystkim określiłbym tę grę, pomimo tego, że ma ona zapędy na coś więcej, a kolejne budynki w swojej bazie stawiasz sam, tworząc z tego mały cozy wątek dekoracyjny. Czy warty szczególnej uwagi? Niekoniecznie. Baza jest hubem, gdzie zajmować się będziesz swoimi pobratymcami i dbał o nastroje w grupie, ale to rzecz bardzo umowna. Podkreślająca relaksujący charakter całości, lecz gameplayowo nieniosąca zbyt wiele - ...tzn. nic. Dla przykładu - gdy już raz wykorzystasz danego Merlie i jego nowy dom, żeby nauczyć się potrzebnego skilla, to miejsce zaczyna być zwykłym elementem otoczenia.

Ma to być przede wszyystkim przyjemne dla oka, kojące uczucie, czego akurat nie można odmówić całej grze. Graficznie trafili tu w punkt, muzycznie też przygrywają adekwatne nuty, a szukanie kolejnych Merlie nigdy nie jest przesadnie trudne. Przez tę grę się płynie, więc nawet niechętni do metroidvanii mogą znaleźć tu swój wewnętrzny spokój. 

…Pokrzyżować te plany może jednak mechanika i sterowanie, bo to w tych aspektach widać największe braki studia tworzącego grę. Z jednej strony to gra cozy, nikt Cię nie goni, nie walczysz o życie (choć ptaki mogą zginąć na jakiś kujących pnączach, ale odrodzą się przy checkpoincie), więc w teorii takie niedoskonałości sterowania nic cię nie kosztują, ale z drugiej tam są i to z gatunku niejasnych, frustrujących i pokracznych. W tej grze bardzo często będziesz musiał rozdzielić swoje ptaki, by te rozstawione w oznaczonych miejscach podniosły jakiś przedmiot, który zostanie użyty w ich nowym gnieździe. Proces ten do intuicyjnych nie należy i łatwo sobie wyobrazić, że można było to zrobić lepiej. Jednym przyciskiem odłączasz się od stada, potem musisz się przełączyć na kolejnego Merliesa i z racji, że trzymają się one wiecznie w zwartej grupie, to rzadko kiedy wiesz, którym się teraz poruszasz. Niby zmienia się kolorystyka szalika, ale wolałbym już poświatę przy zmianie, która byłaby bardziej czytelna i może nie wymuszałaby poruszenia się kilka kroków dalej, żeby wiedzieć, który to Twój i czy biega sam, czy dalej w jakiejś mniejszej grupie. Rozwiązaniem najkorzystniejszym mógłby być jeden przycisk automatycznie rozdzielający wszystkich. W teorii są punkty, gdzie musi stać dwójka, ale i tak sprawniej by wyszło oboma tam wejść pokolei, niż próbować się zorientować, kto w grupie, kto nie i który to w ogóle mój.

Inna rzecz, która mnie wybitnie rozbawiła, to okazjonalna niejasność tytułu już na pierwszych metrach. Jakby tutorial był problemem. W celu skoczenia wyżej musisz ustawić ptaki jednego na drugim, czego… gra nie wyjaśnia. Rzuca słowo stack, ale nijak nie wiesz, co mają na myśli. Mam wskoczyć i się ustawią na głowie? Podejrzałem gameplaye innych, którzy pochwalili się na YouTube i każdy (!) miał problem w tym samym momencie. Hasło stack (stos) ma swój odnośnik w sterowaniu, czego nie uwzględnili w trakcie tutoriala. Jakbyś dostał komendę, ale bez instrukcji, jak to zrobić. Niby głupota, ale takie małe głupie błędy mogą się piętrzyć na mojej głowie, gdy przychodzi do oceny.

The Merlies udanie adaptuje swoje założenia, ale rodzi też niepotrzebne frustracje po drodze. To akurat tytuł, który priorytetowo powinien dbać o ich całkowite wyeliminowanie (jak na przykład rezygnacja z wykrzyknika nad głową ptaka, gdy nie ma on nic ciekawego i ważnego do powiedzenia...), nawet jeśli odbędzie się to kosztem jeszcze większego wygładzenia mechanik. Nikt przecież nie przyszedł opiekować się tym gniazdem, oczekując jakiegokolwiek wyzwania. To ok gra, o której zapomnę, a i z natury trafi ona do mniejszego grona odbiorców. Metroidvaniowi fani mają konkretne oczekiwania od tego gatunku, a to raczej ukłon w kierunku fanów cozy, którzy chcieliby liznąć coś na wzór metroidvanii, niżeli dla fanów tej eksploracyjnej akcji, którzy nagle mogliby oczekiwać spokojniejszego tempa. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy