Recenzja Where the Seeds Fall na Nintendo Switch 2
Gra, w której będzie spadał. Leciał w dół, coraz niżej, licząc, że dotrzesz do pnia wielkiego drzewa. To tam zasadzono nowy świat. Konflikty ludzkie sprawiły, że nasza planeta wymarła. Jedyną nadzieją były przenosiny i nowe życie na korzeniach gigantycznego drzewa. Czy katastrofa sprawiła zmianę podejścia ludzkości? Nic z tych rzeczy. Wojny nie ustawały, plemiona się kłóciły, a lekarstwem miał być dekret z kilkoma prostymi zakazami: zero wojen, raz zarażeni plagą zostają zrzuceni, a magiczne stworzenia przypominające dzieci, które do tej pory były zwiastunem katastrofy, muszą być stracone natychmiast. Where the Seeds Fall to artystyczna platformówka. W pewnym sensie relaksująca, choć potrafi też pokarać platformowe niedopatrzenie gracza. Powodem naszej przygody jest jedno ze wspomnianych dzieci, które budzi wspomnienia u naszego protagonisty. Czuje on potrzebę pomocy wbrew wcześniejszym postanowieniom.
I nic poza skakaniem Cię tu nie czeka. Prawie nic. Rdzeń gry polega na lądowaniu na coraz niższych platformach. Gra to tłumaczy koniecznością odszukania właściwej, bezpiecznej trasy, ale robi to mocno na wyrost. Nigdy nie miałem momentu, by to było problemem. Tu raczej idziesz po sznurku, a właściwe platformy są nieopodal, w dość oczywistym położeniu. Cała eksploracyjna powłoka tej gry to fikcja.Raczej sposób wyrazu opowieści, a nie gameplay’u. Wspomniałem, że nic poza skakaniem Cię tu nie czeka, ale ustawiłem mały margines błędu na “zombie”. Drzewo ma zarażone sekcje, w których nie możemy przebywać zbyt długo, a ci, którzy szczęścia mieli mniej, stracili rozum i atakują każdą napotkana istotę. Nasze spotkania z nimi zakładają ucieczkę lub zabicie ich skokiem z góry - nic nie jesteśmy im w stanie zrobić na równej płaszczyźnie, w tradycyjnej walce. To kolejny element konstrukcyjny, który nie będzie wymagał od Ciebie zbyt wiele. Ci wrogowie, przed którymi będziesz uciekał, będą daleko od krawędzi, a ci, których wypada powalić, będą kręcić się pod Tobą. Wszystko po linii najmniejszego oporu. W trakcie około 2h podróży dostaniesz nowe skille, które wprowadzą małe zamieszanie w trakcie lotu w dół, ale tu też nie ma czasu na jakieś rewolucje. Gra kręci się wokół podobnych assetów, wtórnych tematycznie lokacji, a jak faktycznie oferuje coś nowego, jak pływanie, czy kontrola nad naszą nieoczekiwaną podopieczną, to zatęsknisz za beztroskim skakaniem - jej “lotny” charakter poruszania budził moje obrzydzenie.
Mechanicznie jest to produkt z niższej półki. Jedyna ciekawostka na szlaku to wiatr, który utrudnia nam kontrolę postaci w trakcie biegania. Wszystko inne bywa umowne. Karać gra potrafi, ale nie oznacza, że nie wyciągnie ręki jak przestrzelisz - bohater automatycznie chwyci się krawędzi. Takie sytuacje są częste, bo i platformy, na których musimy lądować, bywają bardzo wąskie. Przy kwiecie, który ma neutralizować wielkie wysokości, jestem wręcz przekonany, że gra pomaga trafić w punkt. Byłoby to zbyt frustrujące, gdyby tego nie robiła.
Grafika nie podlega dyskusji, bo to czasy PS3 i to w dzień, jak nie mam okularów na nosie i jestem łaskawy. Twarze są kanciaste, bez wyrazu, a styl artystyczny bardzo chciał nawiązać do ICO i innych Colossusów. Skutecznie? Trochę tak, bo skojarzenia są natychmiastowe, ale czy to dobrze? To nie ta magia, nie ta muzyka, nie ta tajemnica. Lubię platformówki, więc to skakanie przyjmowałem ze względnym uśmiechem, ale nie da się pominąć faktu, jak krótka jest ta gra, jak bardzo kręci się w kółko, serwując nieustannie to samo i jak dużym zawodem było jej zwieńczenie. Można było tu liczyć na jakiegoś wyciskacza łez, ale chyba minąłem się z przekazem. Jest tania - tyle jej się nie udało zepsuć. Ktoś to nazwał skrótem do Flamelurkera z Demon’s Soulsw wersji pełnometrażowej - to prawda!
Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy
Plusy:
Relaksujący charakter i nietypowe podejście do gry platformowej
Wprowadza urozmaicenia w trakcie kolejnych lotów w dół
Niska cena dobrze koresponduje ze skalą projektu
Minusy:
Eksploracja to fikcja - konieczność szukania odpowiedniej trasy praktycznie nie istnieje
Niewielkie wyzwanie sprawia, że zaczynamy zwracać większą uwagę na dużą powtarzalność
Oprawa jest słabiutka
Finał gry nie dojeżdża do tej artystycznej powłoki, jaką tu oferowali