Recenzja The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake na Nintendo Switch 2

Przyjęło się, że to najlepsza gra w historii. “Jedna z najlepszych” dla tych, którzy wypierają średnie ocen z Metacritic. Rzecz, która rozkochała każde dziecko pod koniec lat 90’ i to każde dziecko teraz wraca, żeby przeżyć to wszystko raz jeszcze. Z innym bagażem doświadczeń, życiowych i growych, ale z tym samym efektem finalnym, bo tej gry trudno nie lubić.

The Legend of Zelda to, dokładnie tak jak mówi tytuł, legenda naszej branży. Uniwersum, którego przedstawianie sobie odpuszczę. Skróćmy to do serii gier przygodowych, w których dzielny bohater Link, ratuje z opresji księżniczkę Zelde, a kreatorem całego zamieszania jest Ganondorf. Są to tropy zbliżone do tego, co Nintendo już uskuteczniło przy serii Super Mario. Dama w opresji, dzielny bohater o sympatycznej aparycji i czerwonowłosy RUDY! antagonista. Trzech aktorów widowiska. Triforce tego świata. Zabieg prosty i mający rezonować głównie z najmłodszymi. 

Ocarina of Time rozpoczyna swoją przygodę od małego Linka, który nie spodziewa się, jak wielką rolę odegra w następujących latach. Musi okiełznać myślami, że nie jest zwykłym chłopcem z lasu, a koszmary, które go trapią każdej nocy, to tak naprawdę wizja przyszłości. Trzeba po prostu postawić jeden ważny krok w kierunku zamku Hyrule, żeby uruchomić tryby dalszych wydarzeń. 

Wydarzeń, które zakładać będą walkę z opresyjnym Ganondorfem, liderem szajki z pustkowi, którego nikczemność jest dość oczywista dla wszystkich mieszkańców królestwa. Link pozna po drodze nowych przyjaciół, których zauroczy swoją odwagą, znajdzie coraz lepsze i nie zawsze oczywiste przedmioty, które pomogą w eksploracji, a wszystko w rytm tytułowej Okaryny Czasu, która przy odpowiednich melodiach wpłynie na otoczenie.

I nie ukrywajmy - to nie jest żadna wielowątkowa opowieść, która ma zaskakiwać zwrotami akcji. To baśń, którą rozegrasz. Dziecięca czytanka o bohaterze, która nie będzie sprawdzać metryki grającego. W końcu wszyscy jesteśmy/byliśmy dziećmi i jeśli uniknie się przesadnie infantylnych motywów (tu są, ale ograniczone do minimum), to każdy wyłapie te sprawdzające się od lat schematy. One działają, a Nintendo to doskonale rozumie i jeszcze lepiej się w tym obraca. To dlatego ich Zelda i Mario, to takie hity, które działają bez ograniczeń wiekowych. Przez przesadnie wrażliwych uważane za “gry dla dzieci”, a po pierwszym kontakcie często przelewające swoją magię również na niewiernych. 

Niektórzy nazywają to “genem Nintendo”, a inni, że “w to po prostu dobrze się gra”. I mają rację, bo mechanika poruszania postaci jest płynna, a gameplay skupiony wokół kilku przycisków - względnie prosty, tu też nie bójmy się tych słów. Cała reszta to już te wspomniane sprawdzone wzorce fabularne i absolutnie genialna, jedna z najlepszych w historii, ścieżka dźwiękowa. To ona jest autorem sukcesu. To ona sprawia, że czujesz doniosłość tych wydarzeń, a nie wytykasz jej głupoty czy sztampę. Nie chcę jej nazywać wyciskaczem łez, to kwestia indywidualnej wrażliwości, ale przy sympatycznych postaciach drugiego planu, przy prostocie tej bohaterskiej opowieści i jednym szalenie skutecznym zabiegu fabularnym, to w ogóle mnie nie zdziwi, jak komuś pociekną.

Ze skutecznego zabiegu fabularnego zdałem sobie sprawę w tej grze, ale i bardzo dobrze mi się on spina z sukcesem takiego Fire Emblem: Three Houses. Gracze lubią doświadczać. Nie novum, wiem. Tyle że takie doświadczenie można bardzo łatwo podkręcić skokiem na osi czasu. Jeśli wewnątrz jednego tytułu, zapewnisz graczowi potężny skok naprzód - wcześniej oczywiście budując przez odpowiedni czas podstawową linię czasu, a ten będzie mógł zobaczyć znany sobie świat w innej formie, jak i sprawdzić, jak dojrzeli lubiani bohaterowie, to masz najpewniej coś, czego fabułę będą ludzie chwalić. To jest tak proste. Sprawdza się w sequelach, gdzie sympatia do postaci X potrafi zatrzeć nam ewentualne niedoskonałości kontynuacji, ale najlepiej, gdy jest to zrobione wewnątrz jednej gry/jednej części. To ma moc, to dolewa paliwa do baku. Aż chce się grać dalej. 

I Ocarina of Time to tego flagowy przykład. Historia banalnie prosta, z konstrukcją wręcz uwłaczającą (zbierz 3 tego, a potem 5 tamtego), a mimo to, działa. W ogóle mnie nie dziwi, że zrobiło to takie wrażenie w latach 90’ - sam miałem Nintendo 64, grałem w OoT, ale byłem “dzieckiem” pewnego hydraulika, na tyle zauroczonym tamtym, że nie załapałem się na ten pociąg. Nawet zerknąłem na E3 z 1998 i dziwiło mnie to jeszcze mniej. Różnorodność potworów, obietnica dużej swobody, sekrety, jaskinie, tajemnice, jazda konna, podróże w czasie. Wszystko pod płachtą już wielbionej serii. To było skazane na sukces.

Dziś, w 2026 roku, udowadnia to skuteczność tamtych zabiegów. Ich ponadczasowość. Lata mijają, gry się zmieniają, ewoluują, widzieliśmy już wszystko. Ale tamto zawsze działa. Tak jak płakałeś bydlaku na Królu Lwie, tak i tutaj Ci się to spodoba. Trzeba być bardzo “anty” do wszystkiego, żeby przejść obok wielkości tego tytułu obojętnie - w moim odczuciu trzeba by znienawidzić go jeszcze przed zagraniem. Świat jest dość pusty, zagadki nie należą do najtrudniejszych, jazda konna bywa toporna, a walka potrafi jawić się jako wtórna i nieco pokracznie odczytywać namierzanie - to akurat powinni dopieścić. I mimo tego, to wszystko zejdzie na drugi plan przy natłoku pozytywów. 

Nawet nie mam im za złe tych rzeczy. Akceptuje też często wypominany niski poziom trudności (tak walki, jak i zagadek - zginąć momentami trudno), bo wypada mieć świadomość, kto jest nadrzędnym targetem tej gry. I gwarantuje, że jeśli grałeś w oryginał, gdy wychodził, to NIE JESTEŚ nią Ty. Inna sprawa, że cały czas tkwimy w tekstach starych graczy, którzy recenzują tę grę - w tym mnie, wiem - a najbardziej wymowna będzie opinia dzieci. Mnie ciekawi, czy oni patrzą teraz na to tak, jak “tamte dzieci”/My patrzyły w 1998. To jest największy test tej gry. Czy społeczeństwo poszło już tak do przodu, że takie sprawdzone, baśniowe schematy dalej działają (wierzę, że tak), czy już trzeba dać Fortnite’a do łap i zabijać? Czy Mufasa jeszcze kogokolwiek interesuje?!

Wróćmy do rzeczy. Ocarina of Time Remake zajmie wam najpewniej 20 godzin - u mnie licznik pokazał bliżej 15h. Świat jest dość niewielki, wszystko kręci się wokół kilku biomów, a clou zabawy stanowi zejście do podziemi, w których skrywa się jakiś przedmiot niezbędny do dalszej progresji - ma to delikatną naleciałość metroidvanii. Postacie niezależne zazwyczaj podpowiedzą nam między słowami następne kroki, więc pozostaje tylko stawić się w odpowiednim miejscu… i odpowiednim czasie. Poza świątynią, gdzie cały czas ustawiamy odpowiedni poziom wody, to większość przechodzi się sama. Jak będziesz odwiedzał każdy korytarz - są one stworzone tak, by było to raczej obligatoryjne - to znajdziesz drogę do mety. Chętni dostaną jeszcze listę zadań pobocznych, a motywacją takich poszukiwań będą części serc, które poszerzą nam pasek HP. 

Zmian względem oryginału jest kilka. Ta oczywista, to grafika, która przy bardziej rozbudowanej topografii Hyrule, wywindowała Ocarina of Time Remake do bycia jedną z najładniejszych gier na Switch 2. Absolutnie zjawiskowa, magiczna, ze świetnym oświetleniem i w 60 fpsach. Aż miałem żal, że wizerunkowa “pokraczność” niektórych postaci nie została złagodzona w tej wersji - tj. że twórcy pozostali wierni na całej szerokości, a ta wierność dawnym pikselom nie wszystkim robiła tu dobrze. Każdy odstaje detalami od małej wersji Linka. Nawet duży Link. Fajnie wypada też kilku bliższych przyjaciół, ale zwyczajnie nie wszyscy dojechali w komplecie na tę magiczną imprezę - detale, czepialstwo, indywidualne preferencje.

Link może teraz skakać manualnie, pływać do woli, a kamera została zmodernizowana. To wszystko, czym oryginał musiał być obarczony w 98’, dziś mogło zerwać tamte łańcuchy. Konstrukcja świata korzysta z dobrodziejstw technologii i odrzuca ekrany ładowania oraz podział na mniejsze sekcje. Kiedyś każda uliczka potrafiła być osobną przestrzenią, a teraz to “jeden wielki świat” - ekran jest przyciemniany przy wejściu do nowego biomu, ale trudno to nazwać loadingiem. 

Wszystkie cutscenki zostały uzbrojone w voice-acting, o czym oryginał oczywiście mógł zapomnieć, a to przydatny element opowieści, który w znacznym (!) stopniu ją ubarwia. Do spółki z nią dostajemy polskie tłumaczenie w formie napisów, które jest sporą abstrakcją w takiej grze. Coś, czego mój Pegasusowo-Nintendo 64-owy umysł nie ogarnia. A najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że usiadł za nim ktoś, kto czuje ten klimat i wie, kiedy trzymać fason, a kiedy można odrobinę zluzować. To kawał świetnie przygotowanego tekstu, gdzie, tu w zgodzie z Rysławem, można wytknąć nieco pokracznie brzmiące Triforce, zostawione w oryginalnej formie. Źle się czyta, tak po ludzku. 

A - i możecie nucić do mikrofonu, co Okaryna postara się odczytać jako odpowiednią melodię. Osobiście bym tylko wyciął ciągłe animacje ze zbliżeniem na twarz Linka. Rozumiem, że teraz faktycznie jego palce grają odpowiednie nuty, ale Okaryny używamy na tyle często, że może to być męczącym i zbędnym dodatkiem na pełnym dystansie.

Ocarina of Time Remake ma wady. Minimalne, ale ma. Tyle że ja chyba zaczynam żyć w przeświadczeniu, że przy naszym obecnym growym rozpasaniu, to gier bezbłędnych już nie uświadczymy. Za dużo tego mamy na liczniku, żeby nie wyłapywać pomniejszych niedoskonałości u wszystkich. To jednak nie powinno zmieniać faktu, że niektóre gry ogrywają swoje fundamentalne założenia na tyle dobrze, że cała reszta schodzi na dalszy plan. A tu za muzykę, za grafikę, za przygodę, zagadki, zaskakująco różnorodnych bossów, jak i ten bardzo przydatny dodatek w postaci polskich liter - należy się… 

PS: Jeśli ktoś nie był Zeldziarzem, to po Ocarina of Time nim zostanie.

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy