Recenzja The King is Watching na Nintendo Switch

The King is Watching to nietypowy strategiczny roguelite, który krzyżuje ze sobą wiele podgatunków. Ma system kart służących do rozbudowy królestwa, mocno nakreślony aspekt ekonomiczny poprzez generowanie surowców, jak i praktycznie natychmiastowe spożytkowanie ich do rozwoju armii walczącej w trybie auto-battle. A za wszystkim stoi jedna mechanika - wzrok króla.

Nietypowy patent na gameplay, za który już należy się uznanie dla studia Hypnohead. Wzrok króla ma ograniczony zasięg, który tu ukazany jest w formie kafelków. Te pola, które zostaną przez nas w danym momencie oznaczone, będą funkcjonować. Cała reszta produkcji stoi w miejscu. Naszym zadaniem jest mądre rozstawienie swoich budynków (spokojnie, można je przestawiać) i ciągłe manewrowanie wzrokiem, żeby zapewnić byt swojemu królestwu. To będzie nieustannie atakowane przez hordy przeciwników, co zakończy się walką z bossem. 

Gra dzieli się na wyzwania o rosnącym stopniu trudności i pozwala nam samym “wybrać swoją truciznę”. Między kolejnymi turami/bitwami masz możliwość dostrojenia kolejnych fal wrogów, dobierając swój potencjalny koniec. Gdy zniszczą oni mury Twojego królestwa, próba dobiega końca.

I tak jak doceniam pomysł, który na pierwszych metrach jest szalenie atrakcyjny dla gracza, tak w gatunku roguelite, przy ciągłym powtarzaniu “tego samego”, to specyfika wymuszająca od twórców różnorodności i dobrego tempa. Mam nieodparte wrażenie, że to największe problemy The King is Watching. Bazowo fajnie, ale przy dłuższym kontakcie za duża powtarzalność. Odblokowujesz kolejnych królów, którzy mają swoje mocne strony, doradców z bonusami i modyfikatorami, ale core gameplayu potrafi zmęczyć. Szczególnie że próby są dość długie i zakładają walkę na rozległym dystansie, gdzie ciągłe dostrajanie i rozwój tego mikro pola określającego nasze królestwo może mieć swoje granice - dla mnie miało. 

Całości nie pomaga na pewno fakt, że obcujemy z tym tytułem na konsoli. O ile Switch i tak wychodzi w miarę suchą stopą, bo ma wsparcie touchscreen, to nie podejrzewam, że wszyscy będą i lubią z tego korzystać. A granie w to na kontrolerze to udręka. Analogi nie są dostosowane pod ogarnięcie całego UI, które jest podzielone na kilka sekcji, między którymi musimy się nieustannie przełączać. Odpowiadają za to triggery, ale to i tak dość uciążliwe doświadczenie. Wskaźnik bywa bardzo trudno widoczny, więc w zasadzie musisz czasami bezmyślnie się przełączyć, żeby w ogóle załapać jego położenie - tu oczywiście pomaga funkcja pauzy w grze, ale to niewielka pociecha.

To ten rodzaj gry, gdzie mechanicznych wad nie ma tak wiele, ale odczucia z obcowania już te defekty uwypuklają. Zbyt mocno bazuje to na RNG, bo czasami zestaw danych nam kart (co chwila dostajemy nowe do wyboru) mocno utrudnia skuteczne podejście, a natychmiastowa powtórka (z racji wspomnianego czasu potrzebnego na próbę) jest utrudniona. Bardzo pozytywny odbiór tej gry jest często związany z tym, co się udało, czyli fundamentalnym pomysłem. Większość ludzi, jak mniemam, nie wychodzi jednak dalej, nie wypływa na głębokie wody i nie zdaje sobie sprawy, jak znikome różnice między poszczególnymi próbami potrafią gracza wymęczyć. Bo nawet jeśli nie zrobią tego podobne budowle, czary i król, to swoje dorzuci specyficzna, drobna i przepełniona cyferkami prezentacja. Król patrzył na mnie przy pierwszych podejściach, ale odpuścił mi przy następnych próbach - straciłem zainteresowanie.

Dziękujemy za klucz do recenzji firmie Stride PR