Recenzja Rayman 30th Anniversary Edition na Nintendo Switch 2

Od dłuższego czasu mówiło się o rocznicowym wydaniu Raymana. Odkąd otrzymał on przydział wiekowy dla potencjalnych odbiorców, to wszyscy rozpisywali sobie w głowie następne wydarzenia. Kolekcja wszystkich gier? Odświeżony powrót starej trylogii? Prawda okazała się nieco bardziej przyziemna. Pod hasłem Rayman 30th Anniversary Edition kryje się wyłącznie pierwsza odsłona przygód maskotki Ubisoftu. Wydana oryginalnie w 1995 roku na Jaguara, PlayStation, MS-DOS i Sega Saturn, z późniejszymi wersjami na przenośne konsole Nintendo - Game Boy Color, Game Boy Advance.

Trudno jest recenzować grę, którą wszyscy znają na którą wypada patrzeć przez różowe okulary. Szczególnie gdy ja ich nie mam na potrzeby tego tytułu. Raymana szanuje, w bardziej nowożytnej wersji Origins/Legends wręcz uwielbiam, ale gdy wychodził, to zanim za niego złapałem, to już byłem po Super Mario 64, więc wrażenie robił mniejsze. Jasne, to wciąż gra pełna fajnych pomysłów, dość nietypowego dla platformówki rozwoju postaci, ale po latach słynęła głównie z wrednej konstrukcji poziomów i, co za tym idzie, z dość wygórowanego poziomu trudności.

Za rocznicową kolekcję zabrało się Digital Eclipse, czyli ludzie, którzy nie tak dawno przybliżyli nam historię Tetrisa, czy przywrócili Worms Armageddon. Mają już wyrobioną markę i przede wszystkim szablon wg którego działają. Obok różnych wersji gier oddanych w stanie praktycznie nienaruszonym, opakowują wydanie w szeroką historię okraszoną zdjęciami, tekstami i filmikami. Nie inaczej będzie tym razem. To miłe posłuchać oryginalnych twórców i ich wspomnień z okresu tworzenia, ale w dużej mierze ma się świadomość oglądania laurki.

Gra, co cieszy tych, których zawsze pokonywała, została uzbrojona w możliwość cofania i inne pomocne rzeczy, które bez problemu pozwolą przedrzeć się mniej uzdolnionym graczom. Zniwelujemy tym samym te ewidentnie bardziej wredne fragmenty, które przeskoczyć się da chyba tylko wtedy, gdy się o nich doskonale wie.

W pakiecie znajdziemy 5 wersji gry. Te z marginalnymi różnicami jak MS-DOS, Jaguar (choć tu chyba najładniej), PlayStation i Game Boy Advance oraz mocno odstająca ciekawostka z Game Boy Color. Do wszystkiego dopisać wypada najczęściej nieliczoną, poboczną wersję deweloperską sprzed premiery. Pokraczna, ociężała, ale stanowiąca fajny dodatek!

Jako wierny fan byłbym pewnie zadowolony z posiadania wszystkiego w jednym miejscu, ale większość z nas będzie przejawiała umiarkowany entuzjazm. Ilość pracy nad kolekcją jest minimalna, a największa zmiana dotyczy muzyki. Zmieniona na nowsze standardy spotkała się z dość dużą dezaprobatą, co nie powinno dziwić. Można grzebać w wielu częściach składowych, poprawiać błędy, niedoskonałości sterowania, ale zmiany muzyki bywają bluźniercze. To jednak problem dla tych, którzy na Raymanie zjedli zęby, bo to nie jest tak, że wszyscy inni od razu ten transfer wyczują.

Czysto gameplayowo wciąż jestem pod sporym wrażeniem, że ta gra pojawiła się 30 lat temu. Czarowała światem, zachwycała lotem na komarze, a do zdecydowanie za blisko usytuowanej kamery trzeba się po prostu przyzwyczaić. Fajny jest ten minimalny wpływ na środowisko i cieszy, że już wtedy kombinowano w tym kierunku.

Rayman to niezmiennie dobra gra! Grywalna i dzisiaj, ale zdecydowanie lepiej by się na nią patrzyło, gdyby obok stało The Great Escape i Hoodlum Havoc, a nie pierwszy Rayman i… pierwszy Rayman. Po prostu nie jest to tytuł, który osamotniony, przywrócony po tylu latach przy minimalnych zmianach się sprawdzi. Tak po ludzku dzieje się tu za mało i zapomina się o tym za szybko. Miły powrót do przeszłości, ale ulotny.