Recenzja I Hate This Place na Nintendo Switch 2

Gra oparta na serii komiksów o tym samym tytule, w której wcielimy się w Elenę. Będzie ona poszukiwać tajemniczo zaginionej koleżanki Lou, która wpadła na pomysł odprawienia rytuału przywołania niejakiego Horned Mana. Przy okazji odkryją się przed nami problemy innych mieszkańców okolicznej wsi, które przybliżą nas do prawdy. Tytuł pojawił się na Nintendo Switch 29 stycznia i należy do gatunku survival horror. To oczywiście przyciągnęło moją uwagę, by szybko naprostować i sprawić, że tytuł gry będzie bardzo bliski moim odczuciom z grania...

Zacznijmy od tego, że I Hate This Place to survival horroru, gdzie słowo survival jest nadrzędne. I nie odbiera na domyślnych falach ograniczonego ekwipunku, a faktycznym zbieraniu okolicznych śmieci, które połączone stworzą przedmioty i postawią pomocne budowle w naszej bazie wypadowej. To gra, gdzie crafting przejął pierwsze skrzypce i niekoniecznie miał zamiar dopuścić do głosu cokolwiek innego.

Przebija się tu komiksowy styl artystyczny, który ma odpowiadać materiałowi źródłowemu, ale absolutnie nie sprawdza się przy próbie generowania atmosfery. Innymi słowy - horror z tego żaden! Zamiast poczucia grozy, dostaniecie wszelkie szelesty w formie pisanej, które spotęgują jeszcze bardziej tę luźną atmosferę całości. Nie znam komiksu, trudno mi wyrokować, co on sobą reprezentuje, ale jestem w stanie zaryzykować, że w tamtym półświatku sprawdza się to lepiej niż tutaj.

W celach przetrwalnikowych ma nam pomóc przede wszystkim skradanie. Zrobione na opak i opierające się w pełni na porozrzucanych po całej nawierzchni przeszkodach. Jest to pomocne głównie dlatego, że wrogowie to gąbki na pociski, a próba wymiany uprzejmości z nimi jest uwłaczająca. Sterowanie gry jest pokraczne, a próby mierzenia z broni desperackie - choć i tak lepsze od broni białej, jaką jest bazowy kij bejsbolowy, przy użyciu którego praktycznie i tak nic nie widać.

Nic nie widać, bo to nie jest najładniejsza gra. Radzi sobie pewnie lepiej na obrazkach niż w trakcie rozgrywki. Mapa może nie jest najmniejsza, ale jest bardzo monotematyczna. Brakuje tu zaskoczenia. Designu, który pogłębiałby intrygę. Intryga bazuje tu stricte na historii, przy której trudno komukolwiek współczuć, czy… kimkolwiek się interesować. Są tu małe sekcje “detektywistyczne”, ale i one nie sprawią, że będziemy się wątkiem bardziej przejmować.

Na domiar złego optymalizacja gry na Switch kuleje. Ogrywałem na nowszym sprzęcie Nintendo i dawno nie spotkałem się z tak dużymi i tak regularnymi spadkami klatek. Przypomniały się czasy portów najpotężniejszych tytułów na NSW1. Tnie to niemiłosiernie w sekcjach lasu… a wśród tych drzew toczy się większość akcji. Efekt finalny łatwo sobie wyobrazić. W moim odczuciu I Hate This Place nie ma graficznego prawa mieć tu problemów. A już na pewno nie takich, jakie ma.

I Hate This Place… faktycznie, mieli rację. Miks komiksu i survival horroru okazał się nieudany. Nie pasuje jedno do drugiego, tak jak nie pasuje tracić czasu na taki tytuł. Prędzej zadowoli on fanów craftingu niż fanów horroru, a łatwo sobie wyobrazić, że ciekawsze i bogatsze w możliwości gry znajdą dla siebie Ci pierwsi. Na domiar złego (choć tu akurat jest to element ulgi) gra nie jest zbyt długa, więc do mety da się dojechać w kilka godzin. Dłużących się i nużących godzin.