Recenzja LEGO Batman: Legacy of The Dark Knight na Nintendo Switch 2

TT Games od lat dłubie w temacie gier LEGO. Nie da się ukryć, że przez wiele z nich trzymała się sztywno swojego schematu. Zmieniała skórki, dopieszczała żarty, oferowała tonę tematycznych ludzików, ale gameplayowo pozostawała przy swoim. Najnowszy LEGO Batman obiecywał to zmienić. Rozmach był znacznie większy, mechaniki zostały zmienione, ale nie na wszystkich płaszczyznach ogłoszono niepodważalny sukces. I to wszystko piszę już z poziomu tego, który to ograł (a nawet zrecenzował), gdy debiutowało na innych platformach w maju tego roku. Switch 2 musiał czekać aż do września, ale i u nas na niebie pojawił się znany wszystkim symbol.

Legacy of the Dark Knight to fanservice’owa wycieczka po dziedzictwie popularnego mściciela. Festiwal gagów, po których masz siedzieć jak Di Caprio w memie i wskazywać palcem na ekran. To przebiegła próba wmieszania w kampanię wszystkiego, co wmieszać wypadało. Gra nie wyleczy się ze swojego dziecięcego zabarwienia, choć pewnie bezpieczniej byłoby to nazwać wygładzeniem humoru pod najmłodszych. To oni mają z tego doświadczenia wynieść najwięcej, ale skłamałbym, pisząc, że to gra skrojona wyłącznie pod nich. Są tu zagrywki bardzo “ponure”, pokroju scen tanecznych czy innych głupot, ale trzeba oddać Warner Bros to, że udało się trafić we względny środek, gdzie zabawa powinna być akceptowalna dla obu stron barykady - młodszych i starszych. 

A to już czyni z LEGO Batman udaną produkcję LEGO-podobną. Inna sprawa, że teraz ta produkcja oferuje otwarty świat rodem z trylogii Arkham, jak i system walki rodem z… trylogii Arkham. Ta udana seria, która z Asylum rozrosła się do całego Gotham, to niewątpliwy wyznacznik tej gry. Fundament, na którym postawili tę klockową budowlę. Nieustannie będziesz jeździł Batmobilem po coraz bardziej rozbudowanym mieście (odblokujesz kolejne segmenty mapy), a w nim czeka wiele zagadek Riddlera, czy mniejszych zbrodni lokalnych zbirów do oklepania. Choć gra ma strukturę misji głównych, to oferuje wiele zawartości pobocznej, która przy chęci maksowania starczy na kilkadziesiąt godzin zabawy.

Będzie to jednak zabawa, w której nie uświadczycie klasycznej dla TT Games różnorodności w naszych ludzikach. Batman ma nowe stroje, ale drugi gracz wcieli się w z góry narzuconą postać, która będzie fabularnie przydatna w danym miejscu. Przydatna, bowiem każda ma swoją umiejętność specjalną, wokół której będzie się kręcić misja. W tym aspekcie wytknąć należy sporą wtórność. Za dużo tu ciągłego budowania kolejnych absurdalnych maszyn (co zakłada niszczenie konkretnych obiektów i późniejsze trzymanie przycisku - LEGO Voyagers płacze, jak na to patrzy), czy konieczności krzyżowania skilli posiadanych postaci. Jakbyśmy szybko poznali trop każdej misji i po prostu tkwili w tej spirali do samego końca. Zagadki (...”zagadki”) wyglądają podobnie, bo i ograniczają się najczęściej do chodzenia, a niekoniecznie myślenia.

I ktoś może powiedzieć, że to gra dla dzieci, więc tak wypadało to wszystko ograć, ale nie jestem fanem konsumpcji byle czego i tłumaczenia to ograniczeniami wiekowymi. Oczekiwałbym tu więcej pomysłowości, którą widziałem przy cutscenkach. Tu za szybko osiadłem na tym samym, czego koronnym przykładem jest skostniały już “Batmanowy system walki”. Ten, w którym klepiesz przeciwnika i reagujesz na sygnały sugerujące kontrę jego kolegi. On był fajny te kilkanaście lat temu, ale potem został przewałkowany przez gaming tak wiele razy, że obecnie jesteśmy już dawno po przekroczonym terminie ważności. Z jednej strony to jest lepsze niż poprzednie mechaniki z gier LEGO, z drugiej, to wciąż projekt mocno spóźniony i ze swoimi limitami. Przeskocz nad tarczownikiem, ogłusz z dystansu - niekoniecznie moje tempo, wybaczcie. Rozumiem, że wciąż są jego fani, dlatego stańmy pośrodku i ustalmy, że do AAA gamingu on wracać nie powinien, ale w grze LEGO jesteśmy w stanie go przełknąć.

I o ile zostawiłem po sobie 6,5/10 w recenzji PC-towej, tak Switch 2 wywinduje to wszystko w górę. Raz, że taka struktura gry bardziej sprzyja hybrydowej konsoli, gdzie krótsze sesje są bardziej prawdopodobne, a dwa to… ta gra działa chyba lepiej niż przy starcie na mocniejszych systemach. Może nie ładniej, ale na pewno płynniej i to pomimo faktu, że ograniczono ją do 30 fpsów. Jestem bardzo miło zaskoczony, jak ten produkt dopieścili na sprzęcie Nintendo. Spadków klatek nie ma (a nawet jeśli są, to tak okazjonalne i błahe, że nie warto o nich wspominać), a odpalenie wszystkiego w docelowym split-screenie nijak nie spowalnia doświadczenia! I to mimo tego, że drugi gracz nie jest uwiązany na smyczy i ma sporo dowolności w stawianiu swoich kroków po tym klockowym Gotham - a to ważne, bo zazwyczaj jest traktowany jak gracz drugiej kategorii.

Fanem gier LEGO nie zostanę, ale to miło, że gdzieś tam zaczynają oferować więcej. Teraz pytanie, czy ta Arkhamowa struktura zostanie z nimi na dobre przy wykorzystywaniu innych licencji, czy jednak będą starali się częściej zaskakiwać odbiorców. Legacy of the Dark Knight to… dobra gra. Ma swoje limity, uproszczenia, ale zmiana struktury wyszła jej na zdrowie - nawet jeśli wykorzystuje w tym celu coś, co znamy już od lat. Świetnie też odnalazła się na Switch 2, co cieszy najmocniej. Szczególnie że dojechała tutaj wraz z dodatkiem i wszystkimi poprawkami, bo sterowanie samochodem w oryginalnej wersji, to była jakaś potwarz. 

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy