header

Właściciel zdjęcia: Slow Bros.

Recenzja Harold Halibut na Nintendo Switch 2

To nie będzie długi tekst. O ile Harold Halibut to gra doskonale kojarzona od swojej premiery w 2024 roku, która zachwyciła wszystkich stylem artystycznym, to skrywa ona wewnątrz dość mroczny sekret. I wcale nie mam na myśli fabularnych zawiłości z próbami okiełznania sensu istnienia, czy akceptacji swojego nowego położenia.
20261114-01M7CQBTAFEVMEF38G0BN0NQCD-0D3DF3A8-A942-40E5-8702-7F1183F10386
Gra przedstawia nam losy statku-kolonii FEDORA I, który wiele lat temu opuścił Ziemię w poszukiwaniu nowego domu dla ludzkości. Misja zakończyła się jednak katastrofą, a FEDORA utknęła na dnie oceanu obcej planety. My wcielamy się w Harolda. Lekko nieporadnego konserwatora, którego oczami dostrzeżemy sprzeczności panujące w tym miejscu. Ludzi, którzy chcieliby kontynuować misję oraz tych, którzy zaadaptowali się w swoim nowym, nietypowym miejscu i nie zmienialiby nic. 

Trzon rozgrywki zakłada rozmawianie z mieszkańcami i misję z gatunku “przynieś, wynieś, pozamiataj”. Wykonujemy wręcz upadlające czynności z pogranicza banalnych, które po prostu są nam zrzucane, jakby nikt nie wierzył, że nadajemy się do czegoś więcej. I chciałbym napisać, że czeka tu na was coś ekstra, ale byłoby to kłamstwo. Sekretem Harolda Halibuta jest to, że trudno go nazwać grą. To symulator chodzenia. Żmudnego, czasami zawieszającego się na pikselu, chodzenia.
20261114-01M7CQBKRXVF41YEYBV7BD2VJ8-5E6B126E-98E8-4F84-9179-13E3CD8D627A
Gry fabularno-dialogowe bywają interaktywnymi filmami. Mają rację bytu. Dają nam jakieś poczucie decyzyjności, które traci przy drugim kontakcie, ale zgrabnie i skutecznie nas oszukuje przy pierwszym. To nakręca. Harold Halibut nie idzie tą drogą. To gra liniowa. Nie da sobie namieszać w swoim filozoficznym wątku, który dostaje kopa przy kontakcie protagonisty z obcą cywilizacją. 

Styl artystyczny nie podlega dyskusji. Jest fantastyczny. Wszystkie postacie zostały najpierw wykonane ręcznie, a potem zeskanowane do kodu gry. Pod tym kątem studio Slow Bros dowiozło doświadczenie bardzo nietypowe. Intrygujące samym obrazem… z którym w parze nie idzie opowieść.
20261114-01M7CQBGHENA0EBXETE15QMR9E-C2EE2552-6DFD-4F0D-8441-942989CEB292
Wynudziłem się. Rozumiem motyw przewodni i to, co gra chciała przekazać, ale droga do tego momentu jest męcząca. Nie karmi zwrotami akcji, nie nabiera wielkiego rozpędu, nie wodzi za nos. Idzie powolnie do celu, którego potencjalnie trafiający do graczy wydźwięk nie powinien nam przesłaniać niedoskonałości pozostałych części składowych/aktów. 

Ta filmowość nie trafi do wszystkich. Sprawia wrażenie, jakby Harold miał być serialem, który obrał drogę gry. Działa to wszystko jak poklatkowy film animowany z 24-fpsami na karku. Czułem taką zbędną ociężałość postaci, która wcale nie potęgowała ona odbioru. Już samo sprowadzenia nas do backtrackingu i kręcenia się w kółko w pełni wystarczała, żebym to odebrał, jako rzecz do przeżycia/obejrzenia, a nie grania.
20261114-01M7CQBD8A0PYB1K8D0MSMJAA6-D59B2E9B-2A73-4896-9D27-D967D911C502
Harold Halibut pewnie nie jest na wskroś zły. To gra, która znajdzie swoich amatorów, ale nie wiem, czy będą nimi rdzenni fani gier. Sorry, ale tu nie dzieje się nic. Jest ładnie, ale finalnie nic mi po tym. Zachwyt stylem minął, a fabuła nie utrzymała należytego zainteresowania.

Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy 


Plusy:

Thumb Up

Wyjątkowa oprawa wizualna

Thumb Up

Filozoficzny motyw przewodni narracji…


Minusy:

Thumb Down

…który nie powinien przesłaniać tego, jak nijaka potrafi być cała reszta

Thumb Down

Rozgrywka (...“rozgrywka”) sprowadzona do ciągłego chodzenia

Thumb Down

Toporność ruchów postaci nie potęgowała filmowych wrażeń

5 / 10

Nasza ocena

Awatar

Niko Włodek

Postaw mi kawę na buycoffee.to


Komentarze (0)

Zaloguj się lub zarejestruj aby dodać komentarz