To nie będzie długi tekst. O ile Harold Halibut to gra doskonale kojarzona od swojej premiery w 2024 roku, która zachwyciła wszystkich stylem artystycznym, to skrywa ona wewnątrz dość mroczny sekret. I wcale nie mam na myśli fabularnych zawiłości z próbami okiełznania sensu istnienia, czy akceptacji swojego nowego położenia. Gra przedstawia nam losy statku-kolonii FEDORA I, który wiele lat temu opuścił Ziemię w poszukiwaniu nowego domu dla ludzkości. Misja zakończyła się jednak katastrofą, a FEDORA utknęła na dnie oceanu obcej planety. My wcielamy się w Harolda. Lekko nieporadnego konserwatora, którego oczami dostrzeżemy sprzeczności panujące w tym miejscu. Ludzi, którzy chcieliby kontynuować misję oraz tych, którzy zaadaptowali się w swoim nowym, nietypowym miejscu i nie zmienialiby nic.
Trzon rozgrywki zakłada rozmawianie z mieszkańcami i misję z gatunku “przynieś, wynieś, pozamiataj”. Wykonujemy wręcz upadlające czynności z pogranicza banalnych, które po prostu są nam zrzucane, jakby nikt nie wierzył, że nadajemy się do czegoś więcej. I chciałbym napisać, że czeka tu na was coś ekstra, ale byłoby to kłamstwo. Sekretem Harolda Halibuta jest to, że trudno go nazwać grą. To symulator chodzenia. Żmudnego, czasami zawieszającego się na pikselu, chodzenia. Gry fabularno-dialogowe bywają interaktywnymi filmami. Mają rację bytu. Dają nam jakieś poczucie decyzyjności, które traci przy drugim kontakcie, ale zgrabnie i skutecznie nas oszukuje przy pierwszym. To nakręca. Harold Halibut nie idzie tą drogą. To gra liniowa. Nie da sobie namieszać w swoim filozoficznym wątku, który dostaje kopa przy kontakcie protagonisty z obcą cywilizacją.
Styl artystyczny nie podlega dyskusji. Jest fantastyczny. Wszystkie postacie zostały najpierw wykonane ręcznie, a potem zeskanowane do kodu gry. Pod tym kątem studio Slow Bros dowiozło doświadczenie bardzo nietypowe. Intrygujące samym obrazem… z którym w parze nie idzie opowieść. Wynudziłem się. Rozumiem motyw przewodni i to, co gra chciała przekazać, ale droga do tego momentu jest męcząca. Nie karmi zwrotami akcji, nie nabiera wielkiego rozpędu, nie wodzi za nos. Idzie powolnie do celu, którego potencjalnie trafiający do graczy wydźwięk nie powinien nam przesłaniać niedoskonałości pozostałych części składowych/aktów.
Ta filmowość nie trafi do wszystkich. Sprawia wrażenie, jakby Harold miał być serialem, który obrał drogę gry. Działa to wszystko jak poklatkowy film animowany z 24-fpsami na karku. Czułem taką zbędną ociężałość postaci, która wcale nie potęgowała ona odbioru. Już samo sprowadzenia nas do backtrackingu i kręcenia się w kółko w pełni wystarczała, żebym to odebrał, jako rzecz do przeżycia/obejrzenia, a nie grania.Harold Halibut pewnie nie jest na wskroś zły. To gra, która znajdzie swoich amatorów, ale nie wiem, czy będą nimi rdzenni fani gier. Sorry, ale tu nie dzieje się nic. Jest ładnie, ale finalnie nic mi po tym. Zachwyt stylem minął, a fabuła nie utrzymała należytego zainteresowania.
Dziękujemy za klucz do recenzji wydawcy
Plusy:
Wyjątkowa oprawa wizualna
Filozoficzny motyw przewodni narracji…
Minusy:
…który nie powinien przesłaniać tego, jak nijaka potrafi być cała reszta
Rozgrywka (...“rozgrywka”) sprowadzona do ciągłego chodzenia
Toporność ruchów postaci nie potęgowała filmowych wrażeń