Recenzja Poker Night at the Inventory na Nintendo Switch 2

W 2010 roku Telltale zdecydowało się na nietypowy ruch. Wykorzystali postacie z gier i posadzili je przy pokerowym stole. Poker Night at the Inventory miało wielu zwolenników, ale finalnie zostało zdjęte ze sklepu w 2019 roku. Konkretny powód pozostał nieznany, choć spekuluje się o zakończeniu praw licencyjnych po końcu samego studia Telltale. Pozostała pustka, którą teraz zapełnia Skunkape Games (studio złożone z byłych pracowników). Ludzie, którzy nie tak dawno wrócili do Telltale’owych przygód Sama i Maxa, teraz sadzają tego wybuchowego królika przy stole i karzą blefować.

Tekst może być wyjątkowo krótki, bo poza pokerem i postaciami kojarzonymi z gier nie znajdziecie tu nic. To tańszy/mniejszy produkt, dla wielu pewnie odskocznia, ale zrobiony ze smakiem i przede wszystkim z poszanowaniem pokerowych zasad. Nie chodzi o to, że nie ma tu udziwnień, czy jako opisujący celebruje teraz banały, że z pokera zrobili pokera, ale na te kilkadziesiąt partii, które rozegrałem, naprawdę nie wyczułem momentów rażących i skryptów oszukujących. Chwil, gdy ewidentnie gra sugeruje wejście All In lub też wycofanie się z rozdania. Nie było chwil, gdy przeciwnik na ostatniej karcie dostał coś do zbawiennej kombinacji. Oczywiście takie mogą się wydarzyć, w końcu losowość tej gry na to wskazuje, ale na tyle partii na pewno bym się z nimi spotkał wielokrotnie, a to nie miało miejsca. Za to szacunek. Oni wszyscy mają swoje podejście do blefu, czasami idą mocno bez kart w ręku, ale to też pokerowe clou.

Sprawia to, że do tego stołu siada się z nieskrywaną przyjemnością. Sterowanie na kontrolerze zostało bardzo ładnie zaimplementowane i rozłożone, tak jak ja rozłożony mogłem grać praktycznie jedną ręką. Ta gra to relaks w cenie 40 złotych, który pozwoli grać ostrzej bez konsekwencji finansowych.

Do stołu siadają z nami Max, Strong Bad, The Heavy i Tycho. Każdy ze swoim charakterem i ciągłymi komentarzami dotyczącymi rozgrywki. Tej ekspozycji bywa czasami wręcz za dużo, a dłuższe posiedzenie bardzo szybko odwinie nam te same dialogi, a już na pewno te same komentarze poszczególnych postaci. Akurat tam słychać bardzo płytkie zasoby.

Naszą motywacją do kolejnych zwycięstw (czyli wyeliminowania wszystkich pozostałych grających) mają być stoły i talie do odblokowania. W tej materii też życzyłbym sobie nieco bardziej przejrzystego menu, które klarownie by przedstawiało wymogi, bo lakoniczne za X zwycięstw odblokujesz Y, po prostu nie działa motywacyjnie. W zasadzie jest tu tak, że swoje “osiągi” bardzo łatwo pominąć. Są one na głębokim drugim planie. Z jednej strony to tylko skórki, ale warto byłoby czuć jeszcze większe potrzeby do kolejnych partii. Zostały tu jeszcze pozostałości po poprzedniej wersji, gdzie postacie zastanawiają jakiś przedmiot osobisty w trakcie gry. Kiedyś dawało to przedmiot w Team Fortress 2. Tu - po prostu są.

Gdyby ktoś stworzył Pokera, który podszedłby bardziej turniejowo do tematu i na kolejnych stołach dobierał nam nowe postacie z gier, które przychodziłyby ze swoim indywidualnym zachowaniem i komentarzami, to by był mega hit! A tak jest… po prostu hit? Dla mnie tak, bo ta prostota ze sterowaniem na kontrolerze, przyjemna grafika i żyłka hazardzisty bardzo mocno utrudniły odejście od stołu. Od kilku dni/tygodni to był mój rytuał, że każde posiedzenie ze Switchem zaczynałem od partii w Poker Night At the Inventory. I chyba o to w tym chodzi. Tak to powinno działać. To tytuł ogrywany z doskoku, który nabywasz za 40 złotych i potem trudno Ci się oderwać. Wygrasz - chcesz więcej. Przegrasz - chcesz więcej. Esencja hazardu!