Skok do przyszłości. Obiecywali nam latające samochody, a mamy komputerowe kotki w social mediach. D-topia planuje odważniej ruszyć do przodu i pokazać nam futurystyczne miasto, gdzie większość rzeczy jest napędzana cyfrowo, a to wymaga ciężkiej pracy facylitatora. Nowoczesnego konserwatora, w którego wcielisz się w najnowszej grze studia Marumittu Games. D-topia to… cozy walking sim z logicznym zabarwieniem? Chyba tak wypada mi ją profilować. W grze przeżyjemy kilka dni z życia wspomnianego facylitatora, który będzie musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Rzeczywistości pełnej komputerów, ale i tych samych, ludzkich problemów. Jak wiemy, wirtualny świat nie jest samowystarczalny i czasami potrzeba technika, który złagodzi rany.
Z naszej perspektywy zakłada to poranne śniadanie, prysznic, chwila spędzona w pracy i późniejsza przechadzka po osiedlu, gdzie zazwyczaj ktoś liczy na naszą pomoc. To ostatnie często zakłada bardzo rozwleczone rozmowy, ale i zagadki, czy mapę myśli, dzięki której dokonamy pewnych kluczowych wyborów - prowadzących do tego, jak będziemy odbierani przez innych. Jest tu kilka kluczowych postaci, wokół których będziemy się nieustannie obracać. To w ich obrębie podejmować będziemy decyzje i z nimi nawiązywać będziemy relację. Ta przedstawiona jest w formie serduszek i notatnika podsumowującego naszą wiedzę o danej osobie.
Ciekawie podeszli tutaj do pojęcia pracy, która… w teorii jest obowiązkowa, ale nie obarczona czasem potrzebnym na jej wykonanie. W przyszłości najwyraźniej pracować będziemy tyle, ile nam się chce, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żeby pominąć postawione przed nami zadania i nie przejmować się finalnym podsumowaniem naszego dnia w robocie. Za pracą w D-topii kryją się zagadki logiczne oparte na cyfrach. Nie chcę powiedzieć matematyczne, bo to nie zawsze będzie tu tożsame. Są różne, każdego dnia inne, ale zwykle pomocne do późniejszej reakcji na problemy mieszkańców. I takie kilka dni jego życia składa nam się na parę godzin zabawy o, jak mniemam, różnych zakończeniach (nie wiem, ilu dokładnie). Wszystko prowadzone jest w bardzo powolnym/cozy tempie, co też potrafi człowieka wymęczyć. Rozumiem spokój i relaks przy grze, ale tu jest to wywindowane ponad moje upodobania. Postać zazwyczaj drepta sobie bardzo powoli/beztrosko, a cel może być oddalony o kilka przecznic/segmentów, co sztucznie wydłuża rozgrywkę. Dla wielu może być clou takiej gry, ale mnie drażniło i zakładam, że nie będę osamotniony. Sama ta futurystyczna wizja jest też zbyt idealistyczna. Oczywiście, są tu problemy, ale nigdy nic przesadnie dramatycznego, czy ryjącego naszymi emocjami o ziemię. Ton tej gry pozostaje zawsze taki sam. A szkoda, bo tu bym upatrywał mocnych zmian, czy klarowniejszego zaburzenia tej utopii - bo nawet jeśli skręcisz na złe tory, to nigdy nie będzie to niosło należytego uderzenia.Przez to D-topia bardzo łatwo wtopi się w tło. Zginie w natłoku innych gier, bo nie będzie ani niczym oryginalnym gameplayowo, ani przesadnie zjawiskowym fabularnie. Sama decyzyjność, czy podział na dwa światy (ten techniczny jest nazywany wirtualnym) to jeszcze nie przepis na sukces. Było ok, ale zapomnę.
Dziękujemy za klucz do recenzji firmie Tara Bruno PR
Plusy:
Pewnie będę osamotniony, ale tutejsza praca w postaci tych prostych łamigłówek była moim ulubionym momentem kolejnych dni - może ja to już tylko Sudoku, wykreślanki i krzyżówki
Minusy:
Zdecydowanie za wolne tempo, a i całość jest fabularnie zbyt wygładzona/nijaka
