Recenzja Constance na Nintendo Switch 2

Oryginalnie wydana w listopadzie zeszłego roku metroidvania, która próbuje opowiedzieć historię znacznie bardziej ujmującą niż jej wierzchnia warstwa. Porusza temat wypalenia zawodowego, czy presji, co obserwujemy za pomocą wstawek filmowych w trakcie trwania przygody. Constance to jednak przede wszystkim klasyczna mieszanka pełna walki, wyzwań platformowych i okazjonalnych zagadek środowiskowych, która ręcznie narysowana postawiła na kolorowy styl, mocno opierając się na swojej malarskiej tematyce.

Kolory są żywe, świat potrafi zachwycić, ale nie jest to zwycięstwo tak jednogłośne, jakby mogło się wydawać po screenach. Wiele elementów otoczenia zbyt wygodnie rozsiada się w konkretnej kolorystyce, co potrafi szybko znudzić i ulatniać ten wcześniejszy zachwyt.

Ten ostatni będzie też utrudniony przez wgląd na to, że Constance niekoniecznie ma na siebie innowacyjny pomysł. Zadbali o tę warstwę opowieści, której ten gatunek raczej nie eksploruje, ale gameplayowo to zestaw znanych patentów i nieustannych inspiracji od większych tego świata. Nawet czepiłbym się, że ten styl artystyczny zaczyna powoli męczyć w tym gatunku. Czuję, jakby dla wielu był to ten nisko zawieszony owoc, po który każdy sięga do znudzenia.

Oczywiście nie jest tak, że Constance jakoś zawodzi pod tym względem. Gra ma dobre flow. Przyjemnie się tu skacze, a niektóre sekwencje mocno inwestują w coś, co nazywamy precision platformingiem. Brakuje tu jednak większych frustracji czy przeszkód, bo bardzo hojnie podeszli do kwestii naszego HP. Rozdają je na każdym kroku, co pozwala nieco mniej przykładać się do walki i jednocześnie stanowi mały problem całości. Jeśli coś tak świadomie się wygładza, to też trudno oczekiwać, żebym ten element docenił. Rozmywają się Ci mniejsi oponenci jak ta wszędobylska farba. Bossowie to już nieco inna para kaloszy. Potrafią zaskoczyć, wielu oferuje nowe mechaniki, ale niektórzy powielają poprzedników albo po prostu występują ponownie, co już nie przystoi przy grze na 6-8h.

W tym całym przepisywaniu od kolegi z ławki obok dało się wypatrzeć dwa pomysły, które mogłyby podpowiadać innym w przyszłości - i które zamierzam docenić! Pierdoły, ale o te też trzeba zadbać. Mapę możemy wywołać w mniejszej formie i nie wychodzić z rozgrywki. Nie ma potrzeby żmudnego przeklikiwania menu, żeby podejrzeć, że faktycznie ta odnoga w lewo, to ta, której jeszcze nie eksplorowaliśmy. Przydatne! Drugi to kolejny wywodzący się z tej pomocnej natury gry, ale akurat bardziej zasadny. Dwie możliwości odrodzenia się po śmierci. Ta, która cofnie nas do ostatniego zapisu, czyli potencjalnie zmusi do przedzierania się przez zapomnianą już trasę do jakiejś sekcji platformowej, gdzie zginęliśmy głupim błędem - nie fajne! - i druga wyciągająca rękę, pozwalając na szybką powtórkę tuż obok. Kara w tym wszystkim taka, że wrogowie będą wtedy silniejsi, chociaż przy stawianym przez nich wyzwaniu, to niewielka różnica. Jeśli ktoś nie jest wielkim fanem metroidvaniowego błądzenia i często łapie się na poczuciu zagubienia, to na pewno doceni taki pomysł.

Czy polecam Constance? Ty już grałeś w Constance! Może w innej formie, ale grałeś. Trudno jest pominąć te wszystkie metroidvanie, gdzie mało która ma faktycznie na siebie ciekawszy pomysł i oferuje jakikolwiek powiew świeżości. Wszystkie chcą być Hollow Knightem, tak jak w karciankach próbują równać do Slay the Spire. Im później za jakąś złapiesz, tym gorzej będziesz ją odbierał. Constance to nie jest zła gra. To po prostu ofiara przepełnionego danym produktem rynku.